This time for SU

Pair: Teacyeon x Junsu

Part: hello my love 08

Song: กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม Crescendo Official MV

Writer: Jun2daking (่ีืjunking-time2)

นิชคุณมองร่างที่กำลังหลับใหลไปในนิทรา ก่อนเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำตาที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนพวงแก้ม สายตายังคงจับจ้องไปยังใบหน้าสวยของจุนซูไม่วางตา

“เปลี่ยนไปมากจริงๆ...จุนซูของพี่ดูโตขึ้นแล้ว”

นิชคุณเอ่ยยิ้มๆ พลางนึกถึงจุนซูในอดีต ตัวสูงเพียงบ่า และมักจะทำตัวตามติดตนเองไม่ไปไหน  ชอบส่งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะมาให้อยู่เสมอ   ผิดกับตอนนี้จุนซูคนเดิมกลับดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น...

ผมสีน้ำตาลอ่อนๆ ในตอนนี้ถูกย้อมเป็นสีเข้ม ดวงตาที่เคยมีแต่ความซุกซนกลับดูสุขุมและและมีแรงดึงดูดให้จับจ้อง หากแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเหล่านั้นที่เคยมีอยู่ไม่รู้ว่าตนยังจะมีโอกาสได้เห็นมันอีกครั้งหรือไม่?

นิชคุณลุกขึ้นก่อนที่จะกำลังเดินออกไปจากห้องเพื่อไปเตรียมอาหารเย็น...เสียงเรียกของร่างบางก็ดังขึ้นมา แม้แผ่วเบาหากแต่นิชคุณกลับได้ยินมันชัดเจน

“ยะ...อย่าไปน่ะ”

          เมื่อหันกลับไปมอง....ก็พบว่าจุนซูที่นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง และกำลังร้องเรียกใครบางคนจากในความฝัน

“อย่าไปจากฉัน”

"ได้โปรด...แทคยอน~"

ชื่อของบุคคลในความฝันได้เผยออกมาผ่านริมฝีปากบาง....หากแต่ว่า หยาดน้ำตาของจุนซูที่ยากจะได้เห็นกลับหลังไหลออกมาไม่ขาดสายแม้จะเป็นเพียงฝัน แต่มันก็ทำให้นิชคุณรู้สึกใจหาย....

นิชคุณนั่งลงริมขอบเตียงก่อนค่อยๆลูบหัวเป็นเชิงปลอบโยน...หากแต่ นิ้วเรียวงามของร่างบางกลับคว้ามือของตนไว้แน่น สุดท้ายร่างสูงจึงดึงตัวร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด

“แทคยอน...นายอย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว”เสียงพึมพำของจุนซูแผ่วลงเมื่ออยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่น หากแต่คำพูดนั้นยังคงได้ยินชัดเจนก้องในหูของนิชคุณ

ใครคือแทคยอน...คนที่ทำให้จุนซูต้องร้องไห้แม้ในความฝัน?

นิชคุณโอบกอดร่างบางไว้ ราวกับกลัวว่า....จุนซูจะหายไปหากเขาปล่อยร่างภายใต้อ้อมกอดนี้ เสียงแหบพร่าของนิชคุณ ยังคงพร่ำบอกอยู่เพียงคำเดียว

“พี่...ขอโทษที่ทิ้งนายไว้คนเดียว”

จุนซูที่ยังคงหลับใหล...ทำได้แค่เพียงร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดแกร่งเพียงเท่านั้น จนสุดท้ายแรงสะอื้นก็ค่อยๆกลับกลายเป็นเพียงลงหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ก่อนนิชคุณค่อยๆคลายอ้อมกอด และก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมน

ในขณะที่นิชคุณกำลังเอื้อมมือไปห่มผ้าให้กับร่างบาง เขาก็ได้เห็นอะไรบางอย่าง....นิ้วนางข้างซ้ายของจุนซูที่ถูกจับจองไว้ด้วยแหวนทองคำขาวสลักอักษรย่อ T J

แหวนค่อยๆถูกถอดออกจากนิ้วของจุนซูในขณะที่ไม่รู้สึกตัว ดวงตาสีอำพันของนิชคุณจ้องมองแหวนในมือตนเองอย่างสนใจ ก่อนก้มลงกระซิบเบาๆข้างใบหูของร่างบาง

“จะต้องไม่มีใคร...มาทำให้นายต้องเจ็บปวดอีกรู้มั้ย?”  นิชคุณเหลือบมองจุนซูอีกครั้ง ก่อนลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปพร้อมกับแหวนวงงามในมือ....

“แทคยอน....ไม่ว่านายจะเป็นใครก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำร้ายหัวใจของฉันเช่นกัน” 

ใครจะรู้....ว่าความรู้สึกที่แท้จริงของเขาที่มีต่อจุนซูความจริงแล้ว มันเป็นในรูปแบบไหน

แต่มีเพียงคนเดียวที่รู้....ปาร์คแจบอม  

“แจบอมมมมมมมมมมมมม!!!!!!! ลืมตาขึ้นมามองย่าสิ ย่าอยู่ตรงนี้ไง”  

      น้ำตาหยดแล้วหยดเล่ายังคงไหลออกจากดวงตาของหญิงชราที่กอดร่างไร้วิญญาณของหลานชายสุดที่รักเอาไว้โดยมีบุตรชาย พัคจินยอง ทายาทคนโตประครองกอดไว้ด้วยสีหน้าเศร้าสลดไม่แพ้กัน... 

            มือของจุนซูที่กำลังจะเปิดประตูห้องฉุกเฉินเข้าไป ฉะงักแทบในทันที....

‘โอกาสที่จะขอโทษเป็นครั้งสุดท้าย ไม่มีอีกแล้ว’

            ผมละอายใจ....จนทำได้แค่ยืน...ยืนตรงหน้าประตูนี้

          ผมไม่สามารถที่จะมองหน้าพี่...ได้อีกเป็นครั้งสุดท้ายแล้วครับ 

          ผมขอโทษ..... 

ประตูของห้องฉุกเฉินถูกเปิดออก...หญิงชราที่เดินเกาะเตียงของหลานชายคนโตที่เข็นออกมา เมื่อพบกับจุนซู สายตาที่เย็นชา ถูกมองกลับมาแทนที่ความอบอุ่นที่เคยมีเสมอมา.... 

“ครั้งนี้....หลานทำผิดมากจริงๆ” เสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากหญิงชรา เสียดแทงหัวใจเขา ราวกับย้ำรอยแผลที่มีอยู่ให้ยิ่งลึกไปกว่าเดิม... 

แม้ว่าเตียงของแจบอมจะถูกเข็นออกไปนานแล้ว....แต่ตนก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ร้องไห้ จนแทบไม่มีน้ำตาให้ไหลออกมา.... 

“จุนซู...” เสียงเรียกมันทำให้เขาหันกลับไป.... 

ชายหนุ่มร่างสูงที่ตนคุ้นเคย....แทคยอน กำลังเรียกตนเอง แต่สายตาที่มองมาที่เขา มันมีแต่ความผิดหวัง และเสียใจ ก่อนจะเดินหันหลังและก้าวจากเขาไป....โดยที่มีใครอีกคนในเงาเดินไปเคียงข้าง 

“แทค....นายอย่าไป” แม้เรียกดังแค่ไหน...เสียงก็ไม่สามารถเปล่งออกไปได้อย่างใจต้องการ 

            ความมืดจากอีกฝากหนึ่งของทางเดินเริ่มคืบคลานเขามาเรื่อยๆ....ราวกลับจะดูดกลืนเขาเข้าไปตลอดการ 

“แทคยอน!!! ได้โปรดอย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว....ฉันขอโทษ~” แม้จะร้องเรียกเท่าไหร่ ร่างสูงก็ยังไม่ยอมหันกลับมา 

            เพียงแต่เดินเคียงข้างไปกับใครอีกคนที่เขาไม่รู้จัก...ไปจนลับสายตาและความมืดมิดก็โอบล้อมรอบตัว... 

มือเรียวสัมผัสกับของเหลวที่เหนียวข้น... เมื่อเพ่งมองผ่านความมืดไปนั้น ข้างกายเขาก็พบร่างของตนเองที่โชกไปด้วยเลือด ใบหน้าซีดขาว และ ไม่มีลมหายใจ....

ร่างบางของจุนซูผวาขึ้นจากเตียงกว้างด้วยความตกใจ....ภาพความทรงจำในอดีตฉายชัดในความฝัน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน หากแต่มีใครอีกคน....เพิ่มเข้ามา

มันทำให้ตนเองรู้สึกกลัว....

“มันก็แค่ความฝัน” จุนซูเอ่ยขึ้นราวกับจะปลอบใจตัวเอง ก่อนใช้สายตามองไปรอบๆตัวที่ตอนนี้มีเพียงแสงไฟสีนวลจากข้างนอกลอดผ่านช่องประตูเข้ามาเล็กน้อยพอให้มองเห็นสิ่งต่างๆได้  กับด้านนอกท้องฟ้ามืดมิดหลังดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป

วันเวลาทำให้จุนซูก็พลันนึกถึงบางคน....คนที่ทำร้ายจิตใจเขา

กลัวว่า...ใครคนนั้นจะเครียดเกินไป  กลัวว่าจะยังไม่ได้กินข้าวให้ครบทุกมื้อ กลัวว่า....ใครคนนั้นจะรู้สึกเสียใจ    ความรู้สึกว้าวุ้น แบบนี้มันคงเรียกว่า...ห่วงหา หากแต่....ใครคนนั้น จะมีส่งมาถึงเขาเองบ้างหรือเปล่า?

          เมื่อก้าวออกมาจากห้อง ก็พบกับนิชคุณที่กำลังวุ่นวายกับการวางมื้อค่ำลงบนโต๊ะอาหาร ก่อนจะหันมา สบตากับดวงตาเรียวที่มองอยู่

“อ้าว! พี่กำลังจะไปปลุกอยู่เลย มานั่งก่อนสิ” นิชคุณเอ่ยด้วยรอยยิ้ม พลางเดินไปประคองจุนซูที่เดินโงนเงนเหมือนกลับจะล้มลงไปอีก

“พี่คุณ...ปล่อยผมเถอะครับ ผมไม่เป็นไร”จุนซูเอ่ยกับผู้ชายตรงหน้า ที่กำลังพยายามประคองตนไปนั่งที่เก้าอี้สีครีมอ่อนวางเข้าชุดกับโต๊ะอาหารที่ตั้งอยู่ริมระเบียงในคอนโดหรูของนิชคุณ

“จุนซูยังไม่แข็งแรง...ให้พี่พาไปเถอะ”

            เมื่อร่างบางนั่งลงที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว นิชคุณก็นั่งลงที่เก้าอี้อีกฝังหนึ่งโต๊ะ พลางจ้องมองจุนซูไม่วางตา สายตาที่มองมายังตนอย่างอบอุ่นอย่างเช่นเคย จุนซูมองกลับไปก่อนยิ้มบางๆส่งกลับไป

"ทานสิ...ของโปรดจุนซูนี่! ว้าววววหอมจังเลย~" นิชคุณดันจากข้าวผัดสัปปะรดมาตรงหน้าจุนซู ก่อนจะทำหน้าตาตื่นเต้นเหมือนนายแบบที่โฆษณาอาหาร ราวกับจะหลอกล่อให้เด็กเล็กที่ไม่ยอมกินข้าวกินมันเข้าไป

จุนซูยิ้มน้อยๆให้กับท่าทางของคนตัวโตที่ไม่รู้จักโตเสียทีหนึ่งก่อนจะใช้ช้อนตักมันเข้าปาก และกินมันเรื่อยๆ

"ฝีมือตกน่ะครับ"จุนซูพูดล้อเลียนอีกคนที่ดูท่าทางจะมั่นใจกับรสมือของตนเองเสียเต็มประดา 

"ไม่สบายก็อย่างนี้ล่ะ....กินอะไรก็เพี้ยนไปหมด"นิชคุณยังคงเอ่ยด้วยความมั่นใจ....

เมื่อกินเสร็จนิชคุณก็เก็บถ้วยและชามไปล้าง ก่อนจะหายไปทำความสะอาดครัวอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินกลับมาหาจุนซูที่ระเบียงห้องอีกครั้งพร้อมกับยาในมือ

"จุนซู..."นิชคุณเอ่ยเรียกร่างบางที่กำลังเหม่อลอย....ใบหน้าที่ดูหม่นหมองกว่าเก่า ราวกับครุ่นคิดเรื่องบางอย่างอยู่ตลอดเวลา

"ขอบคุณครับ..."จุนซูรับมา ก่อนจะค่อยๆกอนมันเข้าไปด้วยความลำบาก....เพราะ ไม่ชอบรสชาติที่ขมของยาเม็ดที่กินเข้าไป

“เหมือนจุนซูจะเครียดอาการเหล่านี้มันเลยกำเริบ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

คำถามที่นิชคุณถามมา...เหมือนทำให้มีก้อนอะไรแน่นจนจุกอก ยิ่งมองเห็นสายตาที่ปลอบโยน มันยิ่งทำให้น้ำตาเหมือนจะไหลออกมา

จุนซูมองกลับไปที่พี่ชายแสนดีอีกครั้ง หากได้แต่เพียง....ปฎิเสธกลับไป  

“ไม่ครับ...ไม่มี”  ดวงตาที่สั่นไหว และมือที่สั่นเทา ปฏิกิริยาที่แสดงออกโดยไม่รู้ตัวของจุนซูอยู่ในสายตาของนิชคุณ

มันทำให้เขารู้ว่า.....มันเป็นคำโกหก ถึงแม้จะปกปิดความรู้สึกต่างๆได้ดี แต่เขาก็รู้ดี....ว่าจุนซูโกหกไม่เป็น

  “แต่...ความรู้สึกของพี่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นน่ะ” นิชคุณเอ่ยยิ้มๆ หลังจากที่เงียบอยู่นานพลางเอื้อมมือไปประครองแก้มบนหน้าสวยราวกับจะปลอบโยน

 “.....” จุนซูทำได้เพียงสายตาที่มองมาของนิชคุณ

“เพราะคนที่ชื่อแทคยอนใช่ไหม?”

          ชื่อที่นิชคุณเอ่ยออกมา....ทำให้จุนซูหันกลับมามองด้วยความแปลกใจ มันจะเป็นไปได้อย่างไร....ที่นิชคุณจะรู้จักแทคยอน

“พี่...พี่รู้จักแทคยอนได้ยังไงครับ?”

“พี่รู้จากไหนไม่สำคัญ...แต่เขาทำร้ายจิตใจนายใช่รึเปล่า?” นิชคุณเอ่ย 

“.....” จุนซูทำได้เพียงแค่เงียบ.....ความเงียบที่เป็นคำตอบที่ดีที่สุด

“แล้วเราไปทำอะไรที่สนามบิน?”

“ผมกำลัง...” จะบอกไปได้ยังไง...จะบอกเรื่องของแทคยอนไปได้ยังไงกัน?

“กำลัง?”นิชคุณทวนคำอย่างจับผิด

“พอดีกำลังจะไปรับเพื่อนครับ”  

“รู้รึเปล่า? ว่าเวลาที่จุนซูโกหก อาการมันจะเป็นยังไง?”นิชคุณเอ่ยเสียงเรียบ...

“.....”จุนซูทำได้แค่มองกลับไปที่นิชคุณอีกครั้ง....ราวกับอยากให้หยุดคำถามเหล่านั้นไว้เพียงแค่นี้

“นายคงไม่ได้แค่ไปรับเพื่อน....แต่กำลังจะบินไปสวิสเซอร์แลนด์ เพื่อหนีอะไรบางอย่างใช่ไหม?”นิชคุณเอ่ยพลางยื่นพาสปอร์ตของที่แนบตั๋วเครื่องบินไว้ข้างในมาตรงหน้าจุนซู

“บอกพี่มา...นายต้องเข้าใจความรู้สึกของพี่ตอนนี้น่ะจุนซู เขาทำอะไรนาย?”

“.....”จุนซูส่ายหัวแทนคำตอบ....

“พี่เป็นห่วงนายมากรู้มั้ย ตลอดเวลาที่อยู่อเมริกาไม่มีซักวันที่ไม่คิดถึงนาย...”

“.........”

“กลัวไปหมด....กลัวว่านายจะร้องไห้ อยากกลับมาใจจะขาดแต่ เพราะกลัวว่านายจะทำใจเรื่องแจบอมไม่ได้”

“.......”

“พี่รอ....รอมา 3 ปี จนได้มากลับมา แต่นายกลับตอบแทนความรู้สึกพี่ ด้วยการปกป้องเขานะหรือ?” นิชคุณเอ่ยด้วยเสียงที่แผ่วลง...

ดวงตาสีอำพันบัดนี้กลับมีหยดน้ำใสๆคลอ นิชคุณกลับปกปิดด้วยการเสมองไปอีกทางหนึ่ง

“พี่..ครับ”

“พรุ่งนี้...พี่จะไปส่งนายที่บ้าน”นิชคุณพูดขึ้นก่อนจะเดินหลบไป...

เพราะเขาไม่สามารถที่จะร้องไห้ต่อหน้าร่างบางได้...

อยู่อย่างนี้ไม่ได้....

ทันทีที่เปิดประตู้บ้านเข้ามาและต้องพบเจอกับความผิดหวังลมๆแล้งๆที่คิดว่า...คนรักจะกลับมารอเขาอยู่ที่บ้าน เหมือนอย่างเช่นเคย

แทคยอนปิดประตูบ้านบานใหญ่ ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องด้วยสภาพไร้ชีวิต....สูทตัวใหญ่เน็คไทถูกวางพาดเอาไว้กับพนักพิงของเก้าอี้ ก่อนแทคยอนจะล้มตัวลงกับเตียงอย่างเหนื่อยล้า แต่เมื่อหลับตาลง....ภาพของร่างบางที่หลับอยู่ในอ้อมกอด...กลิ่นกายอ่อนๆก็พลันฟุ้งขึ้นมาให้คิดถึงได้อยู่เสมอ

เมื่อก่อน...อยู่คนเดียว

        แต่ตอนนี้....ยากมากที่จะทำได้

ติ๊ดๆๆๆๆๆ ติ๊ดๆๆๆๆๆ ติ๊ดๆๆๆๆๆๆ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในระหว่างที่แทคยอนกำลังเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า....

'จุนโฮ' หน้าจอโทรศัพท์ปรากฎชื่อของผู้ที่จะให้ข่าวคราว....

"มีอะไรคืบหน้าบ้าง?"แทคยอนกรอกเสียงเข้าไปในโทรศัพท์ ลุกขึ้นจากเตียง

"จะ..เจอแล้วครับพี่แทค!!! คนที่พี่แทคให้ไปสืบ!! เขาได้ที่อยู่มาแล้วครับ!!"น้ำเสียงของจุนโฮตื่นเต้นจนปิดไม่อยู่....เมื่อได้พูดถึงข่าวคราวของพี่ชายที่หายไปตลอดหลายวันที่ผ่านมา

"ที่ไหน?..."แทคยอนดีใจจนแทบพูดไม่ออก มือหนาเอามือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองที่ชื้นไปด้วยน้ำตา....

จุนซู....กำลังจะกลับมา ไม่ว่ายังไง ก็จะพานายกลับมา...

"ห้อง 3042 ตึก Real Estate ในอิลซาน ผมคิดว่าเราควรจะเดินทางไปในเช้ามืดพรุ่งนี้เลยครับ"

"ดีๆๆ ตอนนี้ก็เที่ยงคืนแล้ว...งั้น6โมงเช้า พี่จะไปรับนายที่คอนโด"

" ดีใจด้วยน่ะครับพี่แทค"

"ขอบใจนายมากจุนโฮ"

ในที่สุดเบื้องหน้าของทั้งสอง....ก็ปรากฎคอนโดหรูสูงหลายสิบชั้น ที่สูงตระหง่านโดดเด่นอยู่กลางเมืองอิลซาน

"ผมไม่ยักรู้มาก่อนเลย...ว่าพี่จุนซูมาซื้อห้องชุดราคาแพงเก็บไว้ไกลถึงที่นี่ด้วย เดี๋ยวผมจะขอพ่อมาซื้อบ้าง"จุนโฮแหงนหน้าขึ้นไปมองยอดตึก ด้วยความทึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยความอิจฉา

"อย่างน้อยตอนนี้นายก็รู้แล้วไง"แทคยอนตอบพลางหันไปมองจุนโฮที่ยังคงมองไปรอบๆตัว

"เข้าไปเถอะครับ...เดี๋ยวพี่จุนซูจะไหวตัวทัน"จุนโฮพูดติดตลกก่อนจะเดิยนำไปยังลิฟที่อยู่ในสุดของทางเดิน

"ไปสิ..."แทคยอนเอ่ยขึ้นอย่างมีความสุข

ความหวังถูกเติมเต็มเข้าไปในหัวใจ....แทคยอนไม่สามารถที่จะหยุดยิ้มได้เลยตลอดทางระหว่างกรุงโซลและอิลซาน และอีกไม่นานก็จะถึงที่หมาย ห้องชุดหมายเลข 3042

เสียงออดประตูคอนโดดังขึ้นปลุกให้จุนซูที่กำลังหลับอยู่ตื่นขึ้นมา...เสียงดังอยู่นานแล้ว แต่นิชคุณที่กำลังอาบน้ำอยู่คงไม่ทันได้ยิน ทำให้จุนซูจำเป็นต้องเดินออกไปเปิดประตู โดยที่ไม่ทันมองจอมอนิเตอร์ที่ฉายภาพจากกล้องหน้าประตู

ทันทีที่เปิดประตู จุนซูก็ได้พบกับแทคยอนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง โดยที่มีจุนโฮยืนยึ้มอย่างดีใจอยู่ด้านข้าง

"แทคยอน?"ใบหน้าเรียวแปลกใจถึงการมาถึงของทั้งสอง....ทั้งๆที่ไม่น่าจะมีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่แท้ๆ

ในขณะที่แทคยอนเดินเข้าไปกอดจุนซูด้วยความคิดถึงและโหยหาร่างตรงหน้าอย่างเป็นที่สุด

"จุนซู...อย่าไปไหนอีกน่ะ ขอโทษที่ทำกับนายแบบนั้น กลับบ้านเราน่ะ" แทคยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ปนไปด้วยความรู้สึกผิด...แต่ยังไม่ทันที่จุนซูจะได้เอ่ยอะไรออกไป เสียงเรียกถามก็ดังออกมาจากด้านในห้อง

"ใครมาน่ะจุนซู?"ใครอีกคนที่แืทคยอนไม่รู้จักมาก่อนเดินออกมาจากห้องในสภาพที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำที่ไม่ค่อยเรียบร้อยนัก...

แทคยอนมองบุคคลที่มาใหม่ด้วยความสงสัย...ใครกันที่สามารถอยู่กับจุนซูในสภาพแบบนั้นในห้องเพียงสองคนหากไม่ไว้เนื้อเชื่อใจกัน  สายตาที่ลอกแลกไปมาของจุนโฮและใบหน้าที่สับสนของจุนซูทำให้แทคยอนไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ในตอนนี้  

สายตาที่ไม่เป็นมิตรของแทคยอนและอีกคนปะทะกันอย่างเงียบๆ โดยมีจุนซูที่ยังคงยืนนึ่งคั่นอยู่ตรงกลางระหว่างคนสองคน

จุนโฮที่ยืนอยู่ด้านข้างแทคยอนกลับพูดไม่ออก...เพียงแค่มองไปที่ผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ก่อนหันกลับไปมองหน้าพี่ชายและแทคยอนสลับกันไปมา....ก่อนจะโค้งคำนับผู้มาใหม่ตามระเบียบมารยาท

"สวัสดีครับ....พี่คุณ" ทันทีที่เอ่ยจบ....แทคยอนก็หันกลับไปมองที่จุนโฮก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

"นายคือ....นิชคุณงั้นหรือ?"

คนรักของเขา....หายไปอยู่กับรักที่ฝังใจมานานอย่างนิชคุณ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแล้ว....เขาควรจะทำอย่างไร? 

To be continue.

talk: บอกได้คำเดียวว่า.....บีบใจสุดติ่งเลยตอนนี้เอาให้ตายกันไปข้างนึง!!   

ปั่นมาลงด้วยความเร็วที่ไม่เคยทำมาก่อนในรอบปีฮ่าๆๆๆๆ  (เพราะทุกทีจะดองนานมาก)

ตอนหน้าพูดได้คำเดียว....ว่าอย่าได้พลาด555555

สุดท้ายนี้อยากให้มาอัพไวๆ...ก็

คอมเม้นต์พรีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส!!!!