[TeacSu] Fic:Hello my love 05>>NC17
posted on 10 Oct 2011 12:21 by junking-time2Pair: Teacyeon x Junsu
Part: hello my love 05
Song: 2pm -Alive
Writer: Junking_time2 (ภรรยา่ีิ่Jun.K)
Song: 2pm -Alive
Writer: Junking_time2 (ภรรยา่ีิ่Jun.K)
มาแว้วววววววววววววว!!!!
Want to but I can't help it.I love the way it feels.
อยากเลิก แต่ทำไม่ได้ ฉันชอบที่มันรู้สึกแบบนี้
This got me stuck between my fantasy and what is real.
มันทำให้ฉันเคว้งคว้างอยู่ระหว่างจินตนาการและความเป็นจริง
I need it when I want it.I want it when I don't.
ฉันต้องมีมันเมื่อฉันอยากได้มันฉันต้องการมันเมื่อฉันไม่
Tell myself I'd stop every day,Knowing that I won't
บอกตัวเองว่าจะหยุดอยู่ทุกชั่ววันทั้งที่ๆรู้ว่าจะไม่หยุด
มันคือ ยาเสพติด....ที่เรียกว่านาย คิมจุนซู
Music Playlist at MixPod.com
มือเรียวทั้งสองของจุนซูประคองที่แก้มทั้งสองข้างของแทคยอนไว้ก่อนจะค่อยเขย่งตัวขึ้นไปประทับริมฝีปากของแทคยอนอย่างแผ่วเบา เวลาเสี้ยววินาทีนั้น หัวใจของจุนซูเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ แม้จะช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันก็เนิ่นนานสำหรับตนที่จะพยายามในสิ่งที่ไม่เคยทำ....นานมาแล้ว
แทคยอนที่กำลังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเบิกดวงตาขึ้น อย่างตกใจ นี่เป็นเพราะพิษสุรา บางทีตนอาจจะตื่นขึ้นจากเตียงนอนในวันรุ่งขึ้นแล้วพบว่าสิ่งที่เกิดขึ้น เป็นเพียงแค่ฝันลมๆแล้งๆที่เป็นจริงในยามค่ำคืนเพียงแค่นั้น....
ร่างบางค่อยถอนริมฝีปากออกอย่างแผ่วเบา ก่อนผละออกโดยที่ทั้งสองยังคงสบสายตาซึ่งกันและกัน
"นี่ คงจะช่วยทำให้นายดีขึ้นน่ะ...แทคยอน" จุนซูเอ่ยขึ้น ก่อนเดินขึ้นบันไดไป โดยที่ร่างสูงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
หัวใจของแทคยอนเต้นรัวราวกับจะกระโดดออกมาจากอก มือยังคงจับอยู่ที่อกซ้าย ก่อนสูดหายใจเข้าเพื่อระงับความตื่นเต้น ก่อนจะระบายยิ้มออกมา
"ถ้านี่คือฝัน อย่างน้อยพรุ่งนี้...ก็มีความสุขแล้ว "
เมื่อถึงห้องนอน จุนซูก็ล้มตัวลงนอนกับเตียงกว้าง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วข่มตาลง
"นายบ้าไปแล้วคิมจุนซู ทำไมอยู่ดีๆทำอะไรแบบนั้น...โอ้ย~ ชั้นจะทำยังไงดี"จุนซูบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนพลิกตัวไปมา...
ผ่านไปเกือบชั่วโมง จุนซูก็ยังข่มตานอนไม่ลง จนกระทั่งได้ยินเสียงลูกบิดประตู บ่งบอกว่า....แทคยอนได้กลับขึ้นมาแล้ว....ร่างบางรีบหลับตาลงแล้วนอนนิ่งให้เหมือนกับว่าตนได้หลับไปแล้ว เพราะไม่รู้จะทำตัวยังไงเมื่อเผชิญหน้ากับแทคยอน
แรงยวบที่เตียงอีกฝัง ทำให้ร่างบางรู้ว่าแทคยอนได้ล้มตัวนอนข้างๆตนแล้ว จุนซูถอนหายใจเบาๆอย่างโล่งอก แต่...แทคยอนกลับเอ่ยขึ้นมา
"ชั้นรู้ว่านายยังไม่หลับจุนซู"
"...."
ท่ามกลางความมืดมีเพียงดวงตาของแทคยอนที่มองมายังตน ทำให้ร่างบางแทบจะหลอมละลาย มันเหมือนกับวันแรกของคืนวันแต่งงาน....วันแรกที่ทั้งสองคนมีความทรงจำที่ยากจะลืม
แทคยอนเอือมมือไปจับมือเรียวของจุนซูไว้ราวกับต้องกรจะสื่อบางอย่าง ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด แล้วแนบริมฝีปากบนกลีบปากที่เคยเอื้อนเอ่ยคำพูดเสียดแทงต่างๆนานา
รสจูบนี้ไม่รุนแรงเหมือนที่ผ่านมา แต่มันแตกต่างจากทุกครั้งที่ทั้งสองจูบกัน มันร้อนแรงอย่างบอกไม่ถูก แทคยอนกอดรัดจุนซูไว้ ละเลียดชิมความอ่อนนุ่มของกลีบปาก โดยไม่สนใจต่ออาการดิ้นรนและเสียงอู้อี้ในลำคอของจุนซูแม้แต่น้อย
"ดะ...เดี๋ยวก่อนแทคยอน!"จุนซูร้องห้ามเสียงหวิว ทันทีที่ร่างสูงผละออก
ขณะที่กำลังจ้องมองดวงตาของแทคยอน จุนซูแทบสะอึกเมื่อเห็นสายตาที่มองมา....ตนรู้จักสายตาแบบนี้ดี ไม่เคยลืม
ริมฝีปากร้อนผ่าวราวกับลูกไฟร้อนระอุ ค่อยๆโลมเลียไปทั่วใบหน้าและลำคอ ไล่โลมมาตามสันคาง ทำเอาจุนซูแทบละลาย มืออีกข้างของจุนซูที่กำลังสั่นเทาวางลงบนแผ่นหลังของแทคยอนอย่างช้าๆ
นานเกือบเดือนแล้วกับประสบการณ์ครั้งแรกของคืนวันแต่งงาน...แม้จะเป็นเพียงฤทธิ์ของยาแต่ก็ไม่ทำให้จุนซูลืมเลือนเรื่องราวของคืนวันนั้นได้ ไม่ว่าจะพยายามลืมไปเท่าไหร่ เมื่อได้นึกถึงก็ได้สร้างเอียงอายอยู่เสมอ แม้วันนั้นตนจะไม่สมยอมก็ตาม..แต่มันก็ได้ทำให้ร่างกายของตนได้รู้จักรสชาติของความสุข....
ในตอนนี้....ภาพดังกล่าวได้ฉายซ้ำอีกครั้งบนร่างของตน แม้จะไม่รุนแรงเหมือนครานั้น แต่มันก็จำให้จุนซูแทบขาดใจ ร่างบางหอบหายใจรวยรินมองร่างสูงที่ขึ้นทาบทับ
'ได้โปรดจุนซู....อย่ามองด้วยสายตาแบบนี้ มันทำให้ชั้นอดใจไม่อยู่แล้ว' แทคยอนเอ่ยในใจ ที่กำลังปทุขึ้น
มือหนาร้อนผ่าวไล้ลงมาตามส่วนต่างๆของร่างกาย ภายในเสื้อนอนที่จุนซูสวมไว้ แทคยอนกอดจุนซูไว้แน่น กระหวัดร่างสูงใหญ่เข้ากับร่างที่อ่อนระทวยของจุนซู ราวกลับกลัวว่าจะหายไป
"ไม่..ดะเดี๋ยว" จุนซูพยายามเบือนหน้าหนีจูบอันร้อนแรงที่เหมือนจะดูดวิญญาณให้ออกจากร่าง แต่กลับเปิดโอกาศให้ร่างสูงหันมาจูบลำคอขาว ก่อนไล่ลงมาตามกระดูกไหปราร้า และลดลงสู่เบื้องล่างเรื่อยๆ
"ทะ..แทคยอน อย่า!"จุนซูเอ่ยขึ้นอีก ก่อนมือจะขยุ้มเสื้อของแทคยอนแน่น
แทคยอนค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของจุนซูออกที่ละเม็ด ก่อนใช้มือลูบไล้ลงไปภายในกางเกงนอนของจุนซู ทำเอาร่างบางสะท้าน และอ่อนลงอย่างเสียไม่ได้
ริมฝีปากประทับไปตามส่วนต่างๆของร่างบางอย่างเอาแต่ใจ ทิ้งร่องรอยสีกุหลาบไว้ทั่วร่างกาย สัมผัสของแทคยอนทำให้ร่างทั้งร่างของจุนซูสั่นสะท้าน ใบหน้าท่ามกลางแสงสว่างเพียงเล็กน้อย แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด
"อย่า...แทคยอน" จุนซูหอบหายใจ แม้ว่าร่างกายจะยอมศิโรราบแล้ว แต่สมองสั่งการมิวายปากแข็ง
สัมผัสต่างๆ รวมถึงการกระทำต่างๆ หยุดชะงักลงในทันที แทคยอนเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ดวงตาหรี่มองจุนซูที่ระทวยหอบหายใจด้วยใหบหน้าแดงก่ำอยู่ใต้ร่างของตนเองอย่างไม่เชื่อสายตา
"นายไม่ต้องการมันจริงๆหรือจุนซู" แม้จะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แต่อย่างไร แทคยอนก็ยังได้ยิดชัดถนัดหูว่า...จุนซูเอ่ย ห้ามปรามหลายต่ิอหลายครั้งติดๆกัน
ร่างบางไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาเพียงแต่หลับตาลง...ในขณะที่แทคยอนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"เป็นเพราะว่าอะไร...เพราะนายเกลียดชั้นรึเปล่า?"
"......"
"เพราะ...เกลียดซิน่ะ ตลอดเวาที่ผ่านมาท่าทีเย็นชาแบบนั้น เพราะเกลียดใช่มั้ย?"
"ชั้นไม่ได้เกลียดนายแทคยอน"จุนซูเอ่ยขึ้นด้วยอาการหอบหายใจ
ทันทีที่ได้ยินคำพูดดังกล่าวของร่างบาง แทคยอนก็ดีใจอย่างบอกไม่ถูก...ใครจะไปนึกว่า คนแบบจุนซูจะไม่ได้เกลียดคนอย่างตนเลยซักนิด นี่ตัวเองยังมีหวังใช่ไหม?
"แล้วมันเป็นเพราะอะไร?"
"เพราะว่า...เราไม่ได้รักกัน เรื่องแบบนี้ เกิดขึ้นในคืนนั้นครั้งเดียวก็พออย่าให้มันต้องเกิดซ้ำ แค่นี้ชั้นก็เจ็บช้ำมากพอแล้ว"เสียงของจุนซูสั่นเครือ แรงสะอื้นเล็กๆทำให้แทคยอนใจหาย....นี่ จุนซูร้องไห้ คิมจุนซูร้องไห้
แทคยอนดึงร่างอันสั่นเครือของจุนซูเข้ามาในอ้อมกอด ก่อนจูบเบาๆบริเวณขมับ แต่เมื่อทำอย่างนี้ จุนซูกลับร้องสะอื้นขึ้นมามากกว่าเดิม
"ปล่อย...นายไม่ควรทำแบบนี้กับคนที่นายไม่ได้รักน่ะ แทคยอน"แรงเพียงน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ ดันตัวของร่างสูงออกมาแต่ก็ไม่เป็นผล แต่แทคยอนกลับกอดจุนซูแน่นกว่าเดิม
แทคยอนผละออกมามองหน้าของจุนซูที่กำลังแปลกใจเล็กๆ แทคยอนยื่นมือของตนไปลูบแก้มของร่างบาง จุนซูไม่ได้ขัดขืนและยอมให้เขาเช็ดน้ำตาออกจากสองแก้ม
"ชั้นรักนาย...คิมจุนซู"แทคยอนเอ่ยออกมาด้วยเสียงอันหนักแน่น
จุนซูเบิกตามองใบหน้าที่เคลื่อนเข้ามาเรื่อยๆ เวลานี้สีหน้าของร่างสูงนั้น ล้วนมีแต่ความจริง...นี่ ตนไม่ได้ฝันไป ดวงตามี่มองมา ไม่ได้บ่งบอกว่า คำพูดนี้เป็นเพียงลมปากเท่านั้น มันบ่งบอกถึงความรู้สึกนั้นจริงๆ แทคยอนเคลื่อนใบหน้าเข้ามาจนหน้าผากของทั้งสองชนกัน ก่อนก้มหน้าลงจูบซับน้ำตาบนแพขนตาของร่างใต้ร่างของตนเอง
"นายมัน...บ้า"จุนซูเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มรับสัมผัสที่ร่างสูงได้มอบให้
แทคยอนจูบลงบนริมฝีปากของร่างบางอีกครั้ง แต่คราวนี้ทว่ามันร้อนแรวกว่าครั้งไหนๆ ริมฝีปากของจุนซูหอมหวานเหมือนทุกครั้ง มือที่อ่อนแรงของจุนซูจับอกเสื้อของตนเอาไว้
แทคยอนถอดเสื้อที่เหลืออยู่ของจุนซูออก เผยให้เห็นร่างอันขาวเนียนจนอดไม่ได้ที่จะก้มลงจูบพรม ร่างบางครางเบาๆในลำคอ มือที่จับไว้ที่อกเสื้อบีบแน่นเข้าไปอีก
จุนซูรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน สตินั้นเหมือนไม่ได้อยู่กับตัว มันได้ล่องลอยไปไกลแล้ว เพียงแต่รู้ว่า แทคยอนได้ถอดเสื้อผ้าออกแล้ว เพราะสิ่งที่สำผัสได้มีแต่กล้ามเนื้อกำยำและผิวสัมผัสที่ร้อนระอุของแทคยอนแค่นั้น
"เชื่อใจชั้นน่ะจุนซู..."สิ้นเสียงสุดท้าย จุนซูจึงได้แต่ไขว่คว้าไหล่กว้างของแทคยอนเอาไว้ ในเมื่อร่างตรงหน้า มีใจและต้องการจะครอบครอง จุนซูก็ทำได้เพียงกอดแทคยอนเอาไว้....ทั้งคืน
........................
......................
.............
.......
...
.
จุนซูค่อยๆลืมตาให้ตื่นขึ้น...ถึงแม้ว่าจะรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ยะ....ทำไมมันสว่างขนาดนี้น่ะ
ดวงตาเรียวกระพริบถี่ๆ...อะไรกัน นี่ตนเองนอนสายโด่งตะวันกลางหัวขนาดนี้เลยหรือ?
เมื่อเหลือบตาไปมอง....ข้างกายของตัวเองก็พบว่า อีกคนที่นอนอยู่ยังคงหลับสนิท...
จุนซูค่อยๆเคลื่อนตัวเองเพื่อที่จะลงจากเตียง แต่นึกไม่ถึงว่า แค่เพียงปลายเท้าที่ยื่นออกมาจากนอกผ้าห่ม ความหนาวเย็นของอากาศจะรุนแรงขนาดนี้...
"บ้าจริง...เกลียดอากาศแบบนี้ที่สุดเลย"ทุกคนต่างรู้ดีว่าคนอย่างจุนซู เกลียดอากาศหนาวขนาดไหน...
ร่างบางอดทนกัดฟัน กับความเจ็บที่ช่วงล่าง ลุกออกจากผ้าห่มที่แสนอบอุ่นไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหา เสื้อผ้ามาสวมใส่ แต่ทว่า...จุนซูเหยียบลงไปบนพื้นไม่ทันไร คนที่ว่านอนนิ่งสงบกลับลุกขึ้นมา รวบตัวของตนไป..
"อา!" จุนซูครางออกมาด้วยความเจ็บ ขณะที่โดนกดลงกับกองผ้าห่ม ใบหน้าของแทคยอนก็ยื่นหน้ามาประชิด ร่างสูงใหญ่กดทับร่างของจุนซู
"จะไปไหนที่รัก~"เสียงทุ้มปนน้ำเสียงหยอกล้อของแทคยอน ทำเอาหน้าที่มู่ทู่ของจุนซู หงิกกว่าเดิม
"...."จุนซูไม่ตอบอะไรเพียงแต่ตวัดดวงตาเรียวจ้องมาที่ร่างสูงเป็นเชิงบอกให้ลุกออกไปจากตนเอง
แทคยอนมองยิ้มๆ ก่อนเอ่ยตอบ
"แหม่~ ทำหน้าแบบนี้ไม่สวยเลยน่ะจุนซู"
"ลุกออกไปได้แล้ว...มันหนักน่ะแทคยอน"จุนซูมองแทคยอนก่อนกลบเกลื่อนด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"เจ็บตรงไหนรึเปล่า?" แทคยอนหันมาถาม
"นายไม่ต้องถามแล้ว...รู้มั้ยว่านี่มันสายมากแค่ไหน เราควรจะรีบลุกอกไปได้แล้ว คนอื่นเค้าจะเอาไปนินทากัน"
จุนซูพูดพลาง เม้มริมฝีปาก เนื่องจากระยะห่างระหว่างของใบหน้าของแทคยอนเคลื่อนใกล้เข้ามาทุกที
"อายเป็นด้วย? น่ารักจริงๆ"แทคยอนเอ่ยติดตลก ก่อนพลิกตัวลุกขึ้นลงจากเตียงไป แล้วหยิบกางเกงที่พาดอยู่ขึ้นมาใส่ โดยมีจุนซูมองมาอย่างเคืองๆ
ใครจะไปนึกว่าแทคยอนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าจากตู้แล้วเดินกลับมาอีก...
"ไม่คิดว่านายจะมีรสนิยมแบบนี้น่ะ"จุนซูเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเห็นเสื้อผ้าที่แทคยอนถือกลับมา
มันเป็นเสื้อผ้าที่สีดูหวาน...ซึ่งเมื่อจุนซูนึกภาพที่ร่างสูงสวมใส่เสื้อผ้าเหล่านี้เข้าไป มันคงจะดูตลกเอามากๆ
เสื้อโปโลแขนสั้นสีขาว และฮููทกันหนาว สีชมพูอ่อนๆ บนหมวกมีหูสีขาวเล็กๆ ถูกยื่นมาตรงหน้าของจุนซู
"ใครว่า....เสื้อผ้านายตะหาก ต่อจากนี้ ชั้นจะเป็นคนเลือกเสื้อผ้าให้" แทคยอนพูดพลางยิ้มไม่หุบ เพราะ ใบหน้าของจุนซูที่ดูตกใจเอามากๆ ดวงตาเรียวเบิกกว้าง และริมฝีปากที่อ้าค้าง
"นายทำอะไรกับเสื้อผ้าในตู้ของชั้นแทคยอน!!!"จุนซูโวยวายอย่างปิดไม่อยู่
"แค่ส่งไปบริจาค คนยากไร้หน่ะ"
"ชั้นจะฆ่านาย!!!!"
to be con.
# ไร้คำบรรยาย....=_= หอบกิน~ นี่คือNC ที่ยาวขึ้นมาติส! นึง หลังจากคราวก่อนมีคนบอกว่ามันสั้นไป5555555
ตอนนี้มาเลทกว่าที่บอกไว้ 3 วัน เนื่องจากวันที่จะลงบ้านไฟดับ ทำเอาฟิคที่นั่งปั่นเป็นชาติกว่าๆ ได้สลายไปกับกระแสไฟฟ้า เนื่องจากเซฟไม่ทัน ทำเอานอย จิตตก ปลงหนัก อารมณ์หงิดหงิดปั่นฟิคใหม่ไม่ลง5555 แล้วก็ยุ่งๆเรื่องประมูลเสื้อ (ข้ออ้าง) ขอประทานอภัยอย่างยิ่งค่ะ~
ขิงขอเป็น 1 ในตัวแทน Princepanda.com กล่าวขอบคุณทุกคนที่ร่วมบริจากเงินสมทบประมูลเสื้อจุนซูน่ะคร้า หากไม่มีทุกคนช่วย เงินมากมายขนาดนั้นคงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยค่ะ ^__^ เป็นที่น่าดีใจที่เราสามารถประมูลเสื้อได้ในราคาถึง 70,000 บาท ขอบพระคุณค่ะ
คอมเม้นพรีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส~
ปูเสื่อนอนรอน่ะคะ
ฮาตอนจบ ฮ่าๆ 
น้องขิงหนุกหนานมากมาย
รอรอตอนต่อไป ขอบคุณสำหรับฟิคน่ะค่ะนุ้งขิง
#1 By ~~*한 빤*~~ (49.229.166.158) on 2011-10-11 02:33