[TeacSu] Fic:Hello my love 04
posted on 30 Sep 2011 21:02 by junking-time2#หลังจากเครียดๆกันไปกับอดีตของจุนซูในตอนที่แล้วน่ะฮร้า เรามาผ่อนคลายกันในตอนนี้ดีกว่า ke ke ke
Pair: Teacyeon x Junsu
Part: hello my love 04
Song: 2pm -Alive
Writer: Junking_time2 (ภรรยา่ีิ่Jun.K)
Song: 2pm -Alive
Writer: Junking_time2 (ภรรยา่ีิ่Jun.K)
นี่เป็นเวลาเกือบเดือนได้แล้วที่ผมผ่านพิธีวิวาสายฟ้าแลบกับคิมจุนซู คนรักจำยอมที่ถูกจับแต่งงานอย่างไม่เต็มใจเท่าไรนัก
เรื่องนี้ทำเอาเพื่อนของผมตกใจกันเป็นแถบหลังจากรู้ว่าชายอกสามศอกอย่างผมคนนี้จะแต่งงานกับผู้ชาย...แต่หารู้ไม่ว่าคนอย่างคิมจุนซูนี่อารมณ์แปรปรวนซะยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก
การได้คอยกลั่นแกล้งและเรียกร้องความสนใจต่างๆนาๆจากจุนซู มันก็สนุกไปอีกแบบ ผมมีความสุขกับชีวิตตอนนี้มากแต่...มันก็ยังได้ผลที่ไม่ค่อยน่าพอใจนัก ดังนั้นในตอนนี้ผมต้องการช่วยเหลือ...
"นี่พี่แทค!!! มีอะไรเร่งด่วนนักหนาเรียกผมมาแต่เช้าเชียว งานการผมก็มีำทำน่ะครับ"ชานซองลูกพี่ลูกน้องของผมเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยหน้าบอกบุญไม่รับก่ิอนเปิดฉากด่าผมทันทีที่ก้าวเข้ามา
"แหม่~ เรียกออกมาิแค่นี้คงไม่ทำให้ธุรกิจของแกล้มละลายหรอกน่า" ผมตอบกลับไป
"แล้วตกลงมันเรื่องอะไรครับ ปัญหาสำคัญของพี่หน่ะ"
"ชั้นรู้ว่าแกช่ำชองเรื่องของผู้หญิงน่ะ" ชานซองมองผมอย่างงงๆก่อนจะตอบกลับมา
"แล้ว?"
"แกจะทำยังไง ถ้าผู้หญิงหรือแฟนแก วันๆจิกตาใส่ ทำหน้าเฉยเมยไม่สนใจ เอาใจใครไม่เป็น วันๆขลุกอยู่กับงานบริษัทที่ขนมาทำที่บ้าน ว่างๆมาก็มานั่งแต่งเพลงไ่ม่สนใจโลก..."ผมพูดพลางนึกถึงหน้าของจุนซู
"ยังมีผู้หญิงดาวอังคารแบบนี้อยู่อีกหรือครับ"ชานซององผมด้วยสีหน้าหน่ายๆ ก่อนจะหยิบกาแฟที่เลขาเอามาเสิร์ฟก่อนหน้านี้โดนไม่สนใจ
"เมียชั้ยไง"ทันทีที่ผมพูดจบ ชานซองก็แทบจะสำลักกาแฟที่ดื่มอยู่ก่อนจะฮาลั่น
"ฮะ ฮ่าฮ่าฮ่า!!! นี่พี่กำลังมาปรึกษาผมเรื่องพี่จุนซูหรือครับ"ชานซองหัวเราะแทบจะตกจากโซฟาลงมากลิ้งที่พื้นต่อ ทำเอาผมแทบแทรกแผ่นดิน
"เออ สิชั้นกลุ่มจะตายอยู่แล้ว"
"เลยมาปรึกษาผมว่างั้น"
"กลับไปเลยไปชาน!! รำคาญ"
"โธ่ พี่ขอโทษหน่า~ ก็ไม่เห็นจะยากเลย"
"แล้วชั้นต้องทำยังไง?"ผมถามชานซอง
"ก็....."
หิมะแรกโปรยปรายจากท้องฟ้า
ภายในคืนเดียวทั่วกรุงโซลก็ปกคลุมไปด้วยหิมะจนขาวโพลนไปทั่วทั้งเมือง เวลาก็เช่นกัน ค่ำคืนอันเหน็บหนาวผ่านพ้นไปอย่างโดดเดี่ยว เพราะว่า...
แมวยักษ์ตัวหญ่จอมก่อกวนอย่างอ๊คแทคยอน ไม่ได้กลับบ้านมา 3 วัน....
เป็นเรื่องที่น่าเข้าใจอยู่ที่นักธุรกิจอย่างแทคยอน ต้องมีงานรัดตัว จุนซูก็คงเตรียมใจไว้แล้ว แต่มันก็ยังแปลกที่อยู่ๆจอมก่อกวนอย่างอ๊คแทคยอนกลับเงียบหายไปทั้งคืนทั้งวันโดยไม่ติดต่อกลับมา แต่มันก็ยังรู้สึกแปลกๆเล็กน้อยที่ต้องนอนคนเดียวและข่มตานอนอย่างยากลำบาก
เหมือนทุกทีก็ต้องมานั่งจิบชาตามนิสัย นี่ก็เข้าเวลาบ่ายๆแล้ววี่แววของนายนั่นยังไม่ีมี...
หลังจากดื่มชาเข้าไปอึกหนึ่ง จุนซูก็ขมวดคิ้วเล็กๆกับห้วงความคิดของตนเอง...
มันควรจะเป็นเรื่องน่าดีใจเสียมากกว่าที่ไม่มีใครคอยมารังควานกวนใจ หรือจะเป็นเพราะคุ้นชินกับการมีคนอย่างแทคยอนมานอนร่วมเตียงอย่างทุกคืน...
เมื่อคิดได้อย่างนั้นคิ้วของจุนซูก็ขมวดปมเข้าไปยิ่งกว่าเดิมก่อนจะหาข้อแก้ตัวต่างๆนาๆมันขัดแย้งกับทฤษฎีข้างต้น....
"ก็เพราะชั้นไม่ชอบอากาศหนาวตะหาก"จุนซูบ่นพึมพำเบาๆก่อนจะหันไปสนใจกับถ้วยชาอุ่นๆในมือของตน ก่อนจะตัดสินใจบางอย่าง
"ซูจี~ ช่วยบอกให้คนรถเตรียมรถให้ผมหน่อยได้ไหมครับ"จุนซูเอ่ยกับผู้ดูแลก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาหน้าเตาผิง
"คุณจุนซูจะออกไปข้างนอกหรือค่ะ?"ผู้ดูแลซูจีแปลกใจเล็กน้อยที่คิมจุนซูบอกว่าอยากออกบ้าน...
จุนซูพยักหน้า"ครับ ช่วยจัดการให้ผมหน่อย" ชายหนุ่มกล่าวกับผู้ดูแลก่อนจะเดินออกไป
ในเมื่อนายยุ่งมากนัก....จนไม่มีเวลาแม้แต่โทรศัพท์ ชั้นเองก็ยุ่งเป็นเหมือนกัน
ขณะที่อีกคนกำลังว้าวุ่น
นี่มันปาเข้าไปวันที่ 3 แล้วจุนซูน่าจะรู้สึกถึงความผิดปกติและน่าจะติดต่อมา มันน่าหงุดหงิดใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายกับไม่มีแม้แต่สายโทรศัพท์มาถามสารทุกข์สุกดิบของตน นี่แสดงว่า....ความรู้สึกห่วงใยนี่ไม่มีให้กันเลยรึไง คิมจุนซู!
บนตึกสูงชั้นที่ 21 ในห้องทำงานของแทคยอนบุรุษร่างสูงกำลังกระวนกระวายเดินวกไปวนมาอยู่ภายในห้องทำงาน จนในที่สุดคนอย่างฮวางชานซองต้องเอ่ยขึ้นมาด้วยความรำคาญใจ
"นี่พี่แทค!!! พี่จะหยุดเดินได้รึยังครับ ตาผมแทบจะเหลือกไปอยู่บนหน้าผากแล้วน่ะครับ"ชานซองเอ่ยพลางหยิบน้ำตาลก้อนใส่ลงในกาแฟของตนก่อนจะหยิบขึ้นมาจิบอย่างเบื่อหน่าย
"นี่มัน3วันแล้วน่ะ!! จุนซูยังไม่เห็นจะมีทีท่าว่าจะเป็นห่วงชั้นเลย โทรมาซักสายยังไม่มี แล้วแผนของแกนี่มันจะได้ผลหรือไงกัน"แทคยอนเอ่ยอย่างหงุดหงิดก่อนล้มตัวนั่งลงบนโซฟาข้างๆชานซอง ก่อนคว้ากาแฟในมือของชานซองมาดื่มอึกใหญ่ๆ โดยมีสายตาของชานซองมองอย่างขำขำ
"โถ่....พี่ก็แค่รอน่า 90% ของผู้ใช้ไม้นี้ก็ต้องผ่านช่วงเวลาทดลองใจแหละน่า พี่ไม่อยากรู้หรือไงว่าพี่จุนซูรักพี่รึเปล่าหน่ะ?" ชานซองพูดก่อนจะลุกขึ้นแล้วเอามือล้วงไปในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ตรงมุมห้องทำงาน
"ถ้ากลับไปคราวนี้ชั้นคงไม่ต้องเซ็นใบหย่าเลยรึไงไอ่ชาน แผนแกนี่เหมือนจะไม่ได้เรื่อง!" แทคยอนโวยวาย
ในขณะเดียวกัน ภายในร้านเค้ก Nuneo
หลังจากที่จุนซูและจุนโฮทำเค้กของตนเสร็จ จุนโฮก็นำเค้กขนาดสองปอนด์ที่ทำโดยฝีมือของตนและพี่ชายไปวางไว้ในตู้โชว์หน้าร้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม โดยมีจุนซูที่นั่งทานของว่างอยู่ไม่ห่าง
ดวงตาเรียวของจุนซูทอดมองไปยังถนนที่พลุกพล่านไปผู้คนเดินสายไปตลอดเส้นทาง ก่อนน้องชายของตนจะเอ่ยขึ้นหลังจากได้ฟังเรื่องทั้งหมดไปก่อนหน้านี้
"พี่ครับ ผมว่าพี่น่าจะโทรหาพี่แทคซักหน่อยน่ะครับ" จุนซูตวัดตามองน้องชาย
"ไม่มีวัน...มันไม่ใช่กงการอะไรของพี่ซักหน่อย ตานั่นหายไป ก็ไม่ได้มีความจำเป็นที่พี่จะต้องโทรหา"จุนซูตอบเสียงเย็น
"พี่ครับ แต่อย่างน้อยพี่ก็เป็นสามีภรรยากันน่ะ ถ้าผมเจอภรรยาแบบนี้มีหวังเสียใจแย่"จุนโฮด้วยน้ำเสียงอ่อน ก่อนอมยิ้มเล็กๆกับความใจแข็งของพี่ชาย
"นายก็โทรเองซิ"
"พี่สองคนนี่อย่างกับเด็กนะ เค้กเพิ่มมั้ยครับ?"จุนโฮถามพลางรินน้ำชาลงในถ้วยของพี่ชาย
"ไม่ล่ะ ว่าแต่ปีนี้ดูท่าจะหนาวมาก ชั้นเกลียดอากาศแบบนี้จริงๆเลย"จุนซูเอ่ยก่อนมืิอเรียวจะจัดแจงผ้าพันคอให้เข้าที่ก่อนจะลุกขึ้น
"พี่จะกลับแ้ล้ว?"
"อืม ไว้จะแวะมาอีก เค้กของนายอร่อย"จุนซูส่งยิ้มเล็กๆให้น้องชายก่อนเดินออกจากร้านไป
เมื่อพี่ชายของตนเดินลับสายตาไป จุนโฮก็ถอนหายใจเบาๆแล้วเอนหลังลงกับพนักพิงก่อนจะหยิบชาขึ้นมาจิบ
"คงต้องทำอะไรซักอย่าง แม้ว่าชะตาจะขาดก็คงคราวนี้แหละ จุนโฮเอ้ย!"
.......................................
"คุณแทคยอนค่ะ มีคนฝากของไว้ค่ะ?"เลขาเอ่ยขึ้นทันทีที่แทคยอนเดินกลับเข้ามาในห้องหลังจากประชุมกับคณะผู้บริหารเสร็จ โดยมีชานซองเดินตามมาติดๆ
"ใครฝากมา"แทคยอนถาม
"ไม่ทราบค่ะ มีแต่แนบจดหมายนี่มาด้วย"พนักงานสาวยื่นจดหมายในมือให้แทคยอนก่อนจะเดินไปหยิบกล่องใบหนึ่งที่ไม่ใหญ่มากแล้วส่งให้
แทคยอนไม่พูดอะไร เมื่อรับกล่องมาก็เดินเข้าห้องทำงานของตนทันที ในระหว่างนั้นก็พลางพิจารณาจดหมายในมือของตนก่อนนั่งลงที่โซฟาห้องทำงานที่เดิมมีชานซองนั่งอยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะเปิดจดหมายขึ้นมาอ่าน
ทันทีที่อ่านเนื้อความในจดหมายไม่ถึงนาที ใบหน้าของแทคยอนก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มที่หุบแทบไม่อยู่ดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะวิ่งไปเปิดกล่องปริศนาดูแทบในทันที
ภายในกล่องบรรจุเค้กก้อนเล็กๆ สีขาว หน้าเค้กประดับประดาไปด้วยผลไม้ต่างๆ สวยงาม แทคยอนมองอยู่แวบหนึ่งก่อนจะตะโกนลั่นห้องด้วยความดีใจแทบในทันที ทำเอาชานซองที่นั่งอ่านเอกสารอยู่มองอย่างงงๆ
"จะ...จุนซู จุนซู! ส่งเค้กนี่มาไอ่ชาน" แทคยอนถือกล่องเค้กในมือก่อนเดินมาหาชานซองที่นั่งอยู่
"หืม? โอ้!! ดีใจด้วยน่ะพี่! จดหมายว่ายังไงบ้าง?"ชานซองยกยิ้มก่อนตบบ่าแทคยอนเบาๆ ก่อนแทคยอนจะอ่านเนื้อความในจดหมายให้ฟัง
"ถ้านายยังไม่กลับบ้านวันนี้ ชั้นคงนอนไม่หลับอีกแน่ๆ อย่างน้อยโทรมาบอกหน่อยก็ยังดีว่านายไม่เป็นไร เค้กนี่ชั้นทำไว้ให้นายเมื่อวันก่อนแต่นายไม่กลับบ้านมาซักที ลองกินดูถ้านายชอบหรืออย่างไร...ได้โปรดมาบอกชั้นด้วยตัวเอง ชั้นจะรอ... จาก คิมจุนซู"แทคยอนอ่านจดหมายอีกครั้งด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"คราวนี้พี่ก็กลับบ้านได้แล้วสิน่ะ"ชานซองเอ่ยกับแทคยอนที่รีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบสูทนอกที่โต๊ะทำงาน
"ฝากเลื่อนนัดคืนให้ด้วย ชั้นไปก่อนล่ะ ต้องรีบกลับบ้าน"แทคยอนเอ่ยยิ้มๆ
"คร้าบบบบบบบบบ" ชานซองเอ่ย ก่อนจะหันไปสนใจกับกองเอกสารต่อ
ณ ห้องนอนของบ้านแทคยอน เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วจุนซูในชุดนอนผ้าแพรสีฟ้าอ่อนๆก็เดินมานั่งที่เตียงก่อนจะเช็ดผมของตัวเอง ความหนาวเย็นของอากาศที่อุณภูมิไม่กี่องศาทำให้จุนซูต้องเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าอีกครั้งเพื่อหาเสื้ออุ่นๆอีกซักตัวเพื่อสวมใส่
ขณะที่กำลังเปิดตู้เสื้อผ้า ก็มีฝ่ามือปริศนาดันบานประตูตู้เสื้อผ้าไว้ให้ปิดลงจากด้านหลังของร่างบาง ลมหายใจอุ่นๆที่คลอเคลีย รดอยู่บริเวณต้นคอทำให้รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร...
"กลับมาบ้านได้แล้วรึไง"จุนซูเอ่ยเสียงเรียบ ในขณะที่แทคยอนยังคงสนใจอยู่กับร่างตรงหน้า ฝ่ามือหนาเริ่มซุกไซร์เข้ามาภายในเสื้อนอนตัวบาง
"ก็เพราะมีคนนอนไม่หลับ เลยต้องกลับมา"แทคยอนเอ่ยก่อนจะจับจุนซูให้หันมาเผชิญหน้ากับตนเอง
หลายวันที่ไม่ได้เห็นดวงตาที่เย่อหยิ่งแบบนี้ เห็นแบบนี้ ก็คิดถึงแทบหยุดไม่ได้ แทคยอนเอ่ยในใจ
"ใครบอกนายว่าชั้นนอนไม่หลับ ชั้นก็หลับสนิทดีทุกคืน"จุนซูเอ่ย
"ปากแข็ง~"แทคยอนเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวลงประทับริมฝีบางลงกับริมฝีปากบางของจุนซู หากแต่มืออันเย็นเฉียบของจุนซูปิดปากแทคยอนเอาไว้ก่อน
"อย่ามายุ่มย่ามแทคยอน ปล่อยซักที ชั้นจะเอาเสื้อ"จุนซูเอ่ยก่อนจะผละออกจากอ้อมแขนแกร่ง แล้วเริ่มควานหาเสื้อตัวหนาทันที
แทคยอนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่เตียงนอน มองดูร่างบางความหาเสื้อตัวหนาอย่างขมักเขม้น สายตาของแทคยอนมองคนรักอย่างยิ้มๆก่อนจะเอ่ยถาม
"รู้ได้ยังไงว่า ชั้นชอบเค้กโยเกิร์ต" จุนซูที่ความหาเสื้ออยู่หันมามองแทคยอนอย่างงงๆ
"เค้ก? เค้กอะไร?"จุนซูถามก่อนหยิบเสื้อตัวหนามาสวมอีกชั้นหนึ่ง เมื่อแทคยอนได้ยินคำตอบก็แปลกใจกับท่าทีของจุนซูที่ราวกับไม่ได้เป็นคนส่งเค้กก้อนนั้นมา
".....นายไม่ได้ส่ง จดหมายหรือของอะไรมาให้ชั้นเลยหรือ?"แทคยอนถามเสียงอ่อน
"พูดอะไรของนายแทคยอน วันนี้ชั้นไปทำธุระข้างนอก จะไปมีเวลามาส่งจดหมายอะไรให้นายหรอกน่ะ"จุนซูพูดก่อนเดินตรงไปที่กระจกก่อนเริ่มเช็ดผมของตัวเองต่อ
"วันนี้นายไปไหนมาล่ะ?"แทคยอนถาม...
"ชั้นไปทำเค้กกับน้องชายชั้น นายมีอะไรมั้ย?"เมื่อได้ฟังอย่างนั้นแทคยอนก็คิดได้ทันทีเลยว่า เจ้าของเค้กและจดหมายนั้น น่าจะมาจากคนเดียว.....อีจุนโฮ
แทคยอนรู้สึกผิดหวังเล็กๆที่เมื่อได้รู้ว่า จุนซูไม่ได้เป็นผู้ส่งเค้กและจดหมายเหล่านั้นมา นี่แสดงว่า...หากจุนโฮไม่ส่งจดหมายมาก่อน และตนไม่ได้กลับบ้านมาในวันนี้ คิมจุนซูก็็คงจะไม่ได้เดือนร้อนใจ....ความรู้สึกตอนนี้ปวดร้าวราวกับหัวใจมันจะระเบิดออกมา แทคยอนยิ้มให้กับตัวเองน้อยๆก่อนจะแก้ปมเน็คไท ที่คอ ออกแล้วโยนลงตระกร้าผ้าใกล้ๆ
จุนซูที่เช็ดผมอยู่เมื่อเห็นแทคยอนเงียบไป จึงวางผ้าขนหนูลงแล้วหันมามองแทคยอนที่นั่งอยู่ที่เตียงกว้าง
"เป็นอะไรรึเปล่า?"จุนซูถาม
แต่แทคยอนก็ยังคงนิ่งเงียบ เงียบ.....เงียบจนน่าใจหาย
"นายไม่สบายรึเปล่า?"จุนซูอดไม่ได้ที่จะลุกมาดูแทคยอนที่นั่งเงียบอยู่
"ตัวนายก็ปกติดี"มือของจุนซูจับหน้าของแทคยอนขึ้นมาแล้วเอามือแตะที่หน้าผากและลำคอ แทคยอนมองด้วยความแปลกใจก่อนเอ่ยออกมา
"เปล่า...ก็แค่มีอะไรให้คิดนิดหน่อย" พูดจบแทคยอนก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปยังประตูเพื่อออกไปจากห้อง
"จะออกไปทำอะไรดึกๆอีกล่ะ"จุนซูถามเสียงเรียบ
"เปล่า...แค่จะไปข้างล่าง หาอะไรกิน"แทคยอนตอบโดยไม่หันมามองแล้วออกจากห้องไป
"เป็นบ้าอะไรอีกก็ไม่รู้ตานี่..."จุนซูเอ่ยก่อนหันกลับไปที่หน้ากระจกแล้วเช็ดผมของตัวเองต่อ
ร่างสูงนั่งลงโซฟาของห้องรับแขก โดยยังมีน้ำสีอำพันในแก้วใสถือไว้ในมือ....
ไม่รู้ว่านี่เป็นแก้วที่เท่าไหร่ที่ตนดื่มเข้าไป แต่ดื่มยังไง ก็ไม่สามารถลืมเลือนความรู้สึกเจ็บปวดนี้ไปได้...
"ใจนายมันแข็งมาก จนละลายให้ชั้นไม่ได้เลยหรือ...คิมจุนซู" แทคยอนพูดพึมพำกับตอนเองก่อนจะยกแก้วในมือขึ้นมากระดกอีกครั้ง แต่...กลับมีใครบางคนคว้ามันไปก่อน
"จุนซู...ทำไมยังไม่นอนอีก นายไม่ชอบนอนดึกนิ แล้ว"แทคยอนเอ่ยกับจุนซูก่อนจะคว้าแก้วในมือจุนซูมาดื่มต่อ
จุนซูมองแทคยอนแวบหนึ่งก่อนจะเดินไปนั่งยังโซฟาอีกตัวด้านข้าง มองดูแทคยอนที่กำลังดื่มเหล้าอย่างกับน้ำเปล่า...แทคยอนที่ดื่มอยู่ก็มองมาที่จุนซูอย่างไม่เข้าใจก่อนจะเอ่ยถาม
" ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา...นายเคยคิดจะรักชั้นบ้างมั้ยจุนซู"
"....."จุนซูไม่ตอบอะไร กลับหยิบนาฬิกาข้อมือที่แทคยอนถอดวางไว้บนโต๊ะข้างๆโซฟามาดู
"หึ...ไม่เลยสิน่ะ"
"พักนี้...แปลกๆน่ะแทคยอน"น้ำเสียงราบเรียบไม่บ่งบอกถึงอารมณ์เอ่ยออกมา ก่อนจุนซูตวัดสายตาเรียวมองมาสบตากับแทคยอนที่มองอยู่ก่อนแล้ว
"ก็แค่ท้อไง~"แทคยอนเอ่ยขึ้น....โดยที่ทั้งสองยังคงมองกันไม่วางตา
ทั้งห้องก็ตกสู่ความเงียบ แทคยอนยังคงกระดกเหล้าเข้าปากไม่หยุด และมีจุนซูที่นั่งกอดอกสีหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง....
เต้ง~ เต้ง~ เต้ง~ เต้ง~
เสียงตีของนาฬิกาโบราณเรือนใหญ่บอกเวลาเที่ยงคืนกลางห้องนั่งเล่น ปลุกให้ทั้งสองหลุดออกมาจากภวังค์ความคิดของตัวเอง
ร่างสูงวางแก้วเหล้าลงกับโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังเตรียมจะเดินขึ้นบันได....แต่จุนซูกับคว้ามือเอาไว้ แทคยอนหันกลับมามองร่างบางโดยเอ่ยอะไร เพียงแค่มองอย่างสงสัย
ในเสี้ยวเวลานั้น.....จุนซูกลับทำบางสิ่งที่แทคยอนไม่คาดคิด
ดวงตาของแทคยอนที่แฝงด้วยเศร้าสร้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นไม่อาจทำให้จุนซูนิ่งดูอยู่ได้ มันจะผิดมั้ยที่คนผ่านเรื่องเลวร้ายเกี่ยวกับความรักอย่างตนเอง จะขอลิ้มลองมันอีกครั้ง แม้ว่าจะต้องแลกกับความเจ็บปวด แต่มันคงไม่สายเกินไปที่จะรับรู้หัวใจของตัวเอง อย่างอดีตอันเลวร้ายที่ผ่านมา
มือเรียวทั้งสองของจุนซูประคองที่แก้มทั้งสองข้างของแทคยอนไว้ก่อนจะค่อยเขย่งตัวขึ้นไปประทับริมฝีปากของแทคยอนอย่างแผ่วเบา เวลาเสี้ยววินาทีนั้น หัวใจของจุนซูเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ แม้จะช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันก็เนิ่นนานสำหรับตนที่จะพยายามในสิ่งที่ไม่เคยทำ....นานมาแล้ว
"นี่ คงจะช่วยทำให้นายดีขึ้นน่ะ...แทคยอน"
to be con. soooon!!!!
# ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆ มาอัพฟิคให้แล้วน่ะฮร้า~ ช่วงนี้ก็สอบเสร็จหมดแล้ว หลังจากสอบยาวรวดมาไฟนอล ทำเอาไม่มีเวลาจะมาทำอะไรเลย...=_= พล๊อตเรื่องที่วางไว้ ก็พลอยโดนน้ำพัดไปหมด ตอนนี้เลยอาจจะไม่ค่อยประติดประต่อ55555+ แต่จะพยายามอย่างสุดความสามารถฮร้า!!! ข่าวดี!! ตอนต่อไปคงจะมาให้ติดตามใน1-2วันนี้เพราะว่า.....ว่างคร้า!!!!! ไม่ต้องรอเป็นเดือนเหมือนตอนนี้5555(รุมกระทืบ!!!) ยังไงก็ฝากคู่นี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจอย่างเพิ่งละทิ้งกันไปน่ะค่ะ!!! ขอบคุณที่ติดตามค่ะ!!!!
คอมเม้นพรีสสสสสสสสสสสสสสสสส~
#คอมเม้นเยอะ หัวแล่นเร็วน่ะฮร้าาาาาาาา~ ke ke ke++
สั้นไปมั๊ยน้องขิง พี่อารมณ์ค้างอ่ะ ฮื้อออออ
คิมจุนซูวววววววว
*เอามีดปักหัว*
พ่อย่นศรีช่างน่าสงสาร
ตอนต่อไปจัดหนักไปเลยดีกว่า
55555555555555
#1 By PanDa_AreA (125.27.119.89) on 2011-10-09 00:33