This time for SU

Pair: Teacyeon x Junsu

Part: hello my love 03 >> SPECIAL JAY

Song: 2pm -i can't

Writer: ภรรยา Jun.k

ย้อนเวลากลับไปเมื่อหลายนาทีก่อน ในขณะที่จุนโฮกำลังพินิจดูผลงานของตนเองที่บรรจงสร้างสรรค์ตลอดหลายชั่วโมง ในที่สุดเลเยอร์เค้ก4ชั้น ก็ถูกประดับตกแต่งด้วยเชอรรี่สีแดสด แต่ทว่า จุนโฮกลับเห็นร่างคุ้นตาในเสื้อคอสูงสีครีมนั่งไขว่ห้างจิบชาอยู่ที่เคาท์เตอร์หน้าร้าน ก่อนส่งยิ้มเย็นๆมาให้

วินาทีนั้นจุนโฮก็ได้ตระหนักว่า....เวลาชีวิตของตนเองได้หมดลงแล้ว~

"พี่ครับ!!! ผมไม่ได้อยากจะทำอย่างนั้นหรอกน่ะครับ...."จุนโฮเอ่ยขึ้นก่อนหลังจากเดินยกขนมเค้กของโปรดพี่ชายออกมาจากครัวด้านหลังร้าน

"พี่รู้ แต่นายก็ไม่ควรจะฟังคุณย่ามากเกินไปน่ะ รู้รึเปล่า ว่าพี่ของนายลำบากมากแค่ไหน?"จุนซูพูดก่อนหรี่ตามองน้องชายของตนเอง

"ว่าแต่พี่....กับพี่แทค" ยังไม่ทันเอ่ยจบดี จุนซูที่กำลังนั่งกินเค้กอยู่ก็ถลึงตาใส่จุนโฮก่อนจะเอ่ยขัด...

"ถ้าไม่อยากให้พี่โกรธนาย อย่าพูดถึงเรื่องนั้นอีก" จุนซูพูดอย่างงอนๆ

"คร้าบบบบบบบบบบ~ ไม่พูดก็ไม่พูด....ว่าแต่ พรุ่งนี้วันครบรอบวันตายของพี่ใหญ่น่ะครับ พี่จะไปรึเปล่า?"

"........" เมื่อได้ยินอย่างนั้น...จุนซูกลับไม่ตอบอะไรกลับมา

Taec's talk....

หลายวันมานี้ผมสังเกตุท่าทีที่เปลี่ยนไปของจุนซูตั้งแต่เราสองคนแต่งงานกัน....ท่าทีเย็นชาของจุนซูดูลดน้อยลงไปบ้างหลังจากที่เราเริ่มเปิดใจให้กันมากขึ้น.

แต่บางสิ่งบางอย่างทำให้ผมสงสัย....ว่าทำไมจุนซูถึงต้องปิดกั้นความรู้สึกของตัวเอง ด้วยกำแพงสูงๆ ที่ผมไม่สามารถก้าวเข้าไปได้ โดยใช้ความเย็นชาเป็นฉากกำบัง.....

เบื้องหน้าของผมคือร้านเค้กชื่อดัง " Nuneo" ร้านของน้องชายคนรักของผม และในวันนี้ผมจะต้องทราบสิ่งที่อยากรู้ให้ได้

ผมเปิดประตูกระจกเข้าไปในร้าน เสียงใสๆของกระดิ่งที่บานประตูเรียกให้ ร่างหนึ่งที่กำลังวุ่นวายอยู่กับสมุดบัญชีตรงหน้าละสายตาก่อนมองมายังผม

จุนโฮดูแปลกใจเล็กๆเมื่อเห็นผม ก่อนปิดสมุดบัญชีตรงหน้าแล้วเดินส่งยิ้มจนตาแทบปิดมาให้ผม พลางผายมือไปยังโต๊ะกลมริมหน้าต่างทันที

"โอ้!! พี่แทคลมอะไรหอบมาครับเนี่ยะ?"

"พอดีมีประชุมแถวนี้เลยแวะมาเยียมนาย....เป็นไงบ้างล่ะ?"ผมเอ่ย

"ผมก็นึกว่าพี่มารับพี่จุนซูซะอีกน่ะครับ?" จุนโฮพูดก่อนจะหันไปสั่งพนักงานนร้านให้นำเครื่องดื่มมาเสริฟ...

"จุนซูมาที่นี่หรือ?"

"เพิ่งกลับไปเมื่อกี้เองครับ คลาดกันนิดเดียวเอง"

จะว่าไปแล้วผมกับจุนโฮเราืถือว่าสนิทกันในระดับหนึ่ง ผมเรียนประถม-มัธยมต้น โรงเรียนเดียวกับจุนโฮ แต่ผิดกับจุนซูที่เคยเจอกันเมื่อปีก่อนเมือตอนที่ผมจะไปอเมริกาแค่นั้น...

"คือ....พี่มีอะไรอยากจะถามนายหน่อยจุนโฮ"

"เรื่องอดีตของพี่จุนซูหรือครับ...."จุนโฮเอ่ยขึ้นโดยที่ไม่ละสายตาไปจากถ้วยกาแฟตรงหน้า...

 ผมประหลาดใจน้อยๆที่จุนโฮรู้ว่า....วันนี้ผมต้องการรู้เรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาของจุนซู

"พี่ไม่ใช่คนแรกหรอกน่ะครับ...ที่มาถามเรื่องอดีตของพี่จุนซูแบบนี้" จุนโฮเอ่ยกับผมก่อนยกกาแฟขึ้นจิบ

"อืม...พี่อยากรู้ นายช่วยเล่าให้พี่ฟังหน่อยได้รึเปล่า?" จุนโฮสบตาผมแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

"พี่เคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับความรักที่ฝังใจ....จนสามารถทำให้คนบางคนเปลี่ยนไปราวกับคนละคนบ้างหรือเปล่าครับ?" 

"......"ผมหันกลับไปมองจุนโฮ ก่อนเรื่องราวมากมายของคนรักจะถูกเล่าผ่านปากของจุนโฮ......

๋ีJunsu's talk

 วันพรุ่งนี้...คือวันครบรอบการจากไปของพี่ใหญ่ และเป็นวันที่ผมไม่เคยลืมได้เลย บ่อยครั่งที่ผมอยากจะลืมเหล่าตัวละครและฉากต่างๆในเรื่องเลวร้ายครั้งนั้นได้เลย....

ผมเริ่มที่จะปรับตัวให้ชาชินไปกับการใช้ชีวิตที่แปลกไปเสมอ...การที่ได้ใช้ชีวิตแบบนี้กับคนอย่างแทคยอนมันก็สนุกไปอีกแบบ แม้ว่ามันจะดูวุ่นวายใจที่จะเปิดรับสิ่งต่างๆมากสำหรับผม....

ทำให้ผมพลอยนึกถึงใครบางคน...

4 ปีก่อน....

"พี่ครับ...ทำอะไรอยู่" ผมเอ่ยขึ้นทันทีที่ตนเองก้าวเข้ามาเห็นร่างของใครคนหนึ่งกำลังตั้งใจกับการทำคัพเค้กตรงหน้า...ในห้องคหกรรมของโรงเรียน 

มือเรียวๆของเขากำลังจัดวางสตอเบอรรี่ลงบนครีมสีขาวของคัพเค้กหลายถ้วยตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผมอย่างยิ้มๆ

"วันนี้จุนซูไม่เรียนรึไงกัน? พึ่งจะบ่ายสองเอง คาบสุดท้ายยังไม่เลิกเลย"

"แล้วพี่ละครับไม่เรียนหรือ?" ผมเอ่ยขึ้นก่อนจะส่งยิ้มไปให้

"เดี๋ยวนี้หัดย้อนพี่แล้วรึไง? หืม?" เขาพูดกับผมพลางจัดคัพเค้กทั้งหมดลงกล่องขนมสองใบ แล้วยื่นให้ผมกล่องหนึ่ง....

"อันนี้ของนาย แบ่งให้จุนโฮกินด้วยล่ะ เดี๋ยวได้งอแงอีก"เขาเอ่ยอย่างยิ้มๆ

"แล้วอีกกล่องละครับ...จะเอาไปจีบใครที่ไหน?" ผมเอ่ยแซว

"มันเป็น....ของ ความลับ"

"ให้ตายเถอะ!!! ผมละอิจฉา ความลับจริงๆเลย..."ผมเอ่ยแบบงอนๆ ใจจริงอยากจะมากว่า ความลับของ "พี่่" คือใคร...

"พี่ไปก่อนน่ะจุนซู กลับบ้านเร็วๆ เดี๋ยวคุณย่าจะเป็นห่วง" เขาเอ่ยกับผมเ็ป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกไป...

ผมเดินตามหาพี่ชายคนโตของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง สิ่งที่ก่อกวนใจของผมตอนนี้ มันทำให้ผมไม่มีสมาธิที่จะทำอะไรเลย

"พี่เจย์" ผมเรียกพี่ชายต่างมารดาของตนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องก่อนจะค่อยๆก้าวเข้าไปข้างใน

"ว่าไง"

"ยุ่งอยู่รึเปล่าครับ?" ผมพูดพลางมองพี่อย่างลังเลน้อยๆว่าจะพูดเรื่อง "พี่" คนนั้นให้พี่เจย์ฟังดีรึเปล่า?

"ไม่เ็ป็นไรๆ คุยได้ จุนซูมีอะไรล่ะ?"พี่เจย์ตอบทั้งๆที่ยังไม่หันกลับมามอง

"ผมน้อยใจ"พี่"คนนั้นครับ....เค้าน่าจะรู้ว่าผมชอบเค้า แต่เค้าก็คอยแต่จะสนใจแต่คนอื่นมากกว่าผม"

"พี่ว่าบางทีเค้าอาจจะไม่รู้ว่านายชอบเค้าอยู่ก็ได้น่ะ" พี่เจย์เอ่ยยิ้มๆ

"นั่นสิครับ....แต่ผมอิจฉา'ความลับ'จริงๆเลย"

"ความลับ?" พี่เจย์มองผมอย่างงงๆ ก่อนจะหัวเราะลั่นแล้วถอดแว่นตากรอบดำบนใบหน้าออก

"พี่อย่่าขำสิครับ!!" ผมค้อนใส่พี่ชายก่อนจะทำท่าลุกออกจากห้อง พี่เจย์จึงรีบถลาออกมารั้งข้อมือผมไว้

"อ่าาาาา ไม่ขำแล้วๆ แล้วไงต่อล่ะ?"

"ผมอยากให้พี่เจอ "พี่" เค้ามากเลยครับ "

"งั้นวันหลังก็พามาเจอพี่ซิ!! จะได้บอกว่านายอิจฉา"ความลับ" มากกกก"

"พี่เจย์!!!"

' I'll be back~' เสียงโทรศัพท์ของพี่เจย์ดังขึ้นขัดจังหวะ พี่เจย์มองหน้าผมเป็นเชิง ให้ผมรอแปปนึง ก่อนจะถลาตัวไปรับโทรศัพท์ ทำหน้ายิ้มๆก่อนจะรับสาย

"ไง...มีอะำไรล่ะ"พี่เจย์พูด อันที่จริงแล้ว พักนี้พี่เจย์คุยโทรศัพท์กับใครบางคนบ่อยมากจนคุณพ่อกับคุณย่าให้ผมมาแอบสืบดูว่าพี่เจย์มีแฟนรึเปล่า 

วันหนึ่งขณะที่ผมกำลังลากต้นสนต้นใหญ่มาไว้ที่ระเบียงหน้าบ้านเพื่อแต่งเป็นต้นคริสต์มาส จังหวะที่ผมกำลังเลี้ยวไปทางซ้ายมือของทางเดิน ก็มีใครบางคนเดินชมผมจนล้มลงไปนั่งอยู่บนพื้น...

'ใครกัน!!!' ผมเิริ่มหงุดหงิดและกำลังจะอ้าปากโวยวาย

"ขอโทษครับ เป็นอะไรรึเปล่า?" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆอย่างอ่อนโยนก่อนจะยื่นมือมาให้ผม ก่อนที่ผมจะหันกลับไปมองแล้วเราสองคนก็สบตากัน ผมเบิกตากกว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

' "พี่"มาที่นี่ได้ยังไง ' แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรออกไป พี่เจย์ก็เิดินตามหลัง"พี่" มาติดๆ

"จุนซู ไปนั่งทำอะไรตรงนั้นน่ะ!!"พี่เจย์เอ่ยขึ้นก่อนจะฉุดผมให้ลุกขึ้นมา

     ผมหันไปมองหน้า"พี่" อย่างงงๆ จนกระทั่งพี่เจย์ที่มองอยู่เอ่ยขึ้นตามมา

"เอ้อ...เกือบลืมแนะนำไปเลยจุนซู เออ..นี่เค้าเ็ป็น" พี่เจย์เว้นเสียงไว้ราวกับไม่มั่นใจ ก่อนที่ "พี่" จะเอ่ยต่อท้ายยิ้มๆ

"เป็นแฟนครับ"เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะหัวเราะ...

และนั้นก็คือวันแรกที่ผมได้รู้จักเขา....ในฐานะที่เป็นแฟนของพี่ชายตัวเอง.....

ผมทำได้แค่เงี่ยบ....เงียบแล้วดูคนที่ผมรักสองคนรักกันอย่างเจ็บปวด

ดีใจ....ที่เห็นพี่ชายรักกับผู้ชายที่ผมรัก

เสียใจ...ที่ตัวเองไม่มีโอกาสได้เป็นคนทีเขารัก 

ผมไม่เคยเอ่ยอะไรเกี่ยวกับเขาให้พี่เจย์รู้ถึงความรู้สึกของผม รวมถึงพี่เองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมรักพี่เขามากแค่ไหน...

นานเกินไปแล้ว....ผมทรมาณความรู้สึกตัวเองด้วยคำว่า "ความรัก"มานานเกินไป....คนรอบข้างรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของผม และผมคิดว่า...อย่างน้อยการทีีจะสารภาพความในใจ...มันคงไม่ผิดใช่รึเปล่า?

ท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรี ผมตัดสินใจที่จะบอกความนใจกับเขาหลังจากมื้อเย็นในขณะที่พี่เจย์คุยกับจุนโฮอยู่ในครัว....

"เอ๋~ วันนี้จุนซูมีอะไรรึเปล่าเนี่ยะ หรือจะพามาดูดาว?"เขาเอ่ยกับผม

"...."แต่ผมกลับพูดไม่ออก...แต่น้ำตาเจ้ากรรมดันไหลออกมาไม่หยุดโดยที่ผมไม่รู้ตัว เมื่อพี่เห็นอย่างนั้น พี่ก็เดินเข้ามากอดผมทันที

"เฮ้!!! จุนซู ร้องไห้ทำไม....ใครทำอะไรนาย?"เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะกระชับอ้อมกอดแล้วใช้มือลูบหลังผม...

"ผมรักพี่....รักมานานแล้วครับ"แล้วผมก็พูดออกไป....มือที่ลูบปลอบโยนผมหยุดลงในทันที

"...."

"ผมแค่อยากให้พี่รู้ไว้...."ผมเอ่ยทั้งน้ำตาก่อนประทับริมฝีปากลงที่กลีบปากเขาอย่างแผ่วเบา

'แค่ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย....มันคงไม่ผิดใช่รึเปล่า?' ผมคิดอย่างเจ็บปวดก่อนจะถอนริมฝีปากออกแล้วจ้องใบหน้าเขาทั้งน้ำตา...

แต่สายตาของเขาที่มองมายังผมก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน....ราวกับรับรู้ว่าผมรู้สึกอย่างไร

เพล้ง!!!!!!!

ผมหันกลับไปมองยังต้นเสียงทันที ก่อนจะไปสบตาเข้ากับพี่ชายของตัวเอง

"พี่เจย์....." พี่เจย์มองผมกับพี่ด้วยสายตาที่ไม่สามารถอธิบายได้ แววตาของพี่เจย์เต็มไปด้วยความเสียใจ งุนงง และผิดหวัง...ก่อนจะหัวเราะขึ้นอย่างขมขื่น

"พี่น่าจะรู้มาก่อนน่ะ...."พี่เจย์พูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะวิ่งลงไปจากดาดฟ้าชั้นสองของบ้านทันที โดยมีเขาวิ่งตามไปติดๆ

ผมเฝ้ามองรถของพี่เจย์ที่ขับออกไปด้วยความเร็วสูงโดยที่มีรถของเขาขับตามไม่ห่าง และผมไม่คิดว่า...นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิตที่จะได้เจอพี่เจย์ 

ใครจะรู้ว่า....พี่ชายของผมจะหลับไปชั่วนิรันด์

ถ้าย้อนเวลากลับได้ผมจะไม่ทำอย่างนี้....ความรักครั้งสุดท้ายของผม 

ความรัก....ถ้าหากมันจะต้องเผชิญกับความเจ็บปวดแบบนี้....

คนอย่างผมจะขอลิ้มลองมันครั้งนี้....

เป็นครั้งสุดท้าย....นิชคุณ~

ตอนนี้อาจจะดูดราม่าไปหน่อย5555 แต่งไปขัดใจตัวเองไป แต่ยังพยายามจะอัพ...

ในช่วงนี้จะปรับปรุงเรื่องการใช้คำน่ะค่ะ อาจจะดูขัดๆไปหน่อย แต่จะพยายามค่ะ

 ยังไงฝากไว้ด้วยน่ะค่ะ~ 

 คอมเม้นท์พรีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส~