[TeacSu] Fic:Hello my love 02 >NC17
posted on 19 May 2011 20:49 by junking-time2Pair: Teacyeon x Junsu
Part: hello my love 01
Song: 2pm -i can't
Writer: ภรรยา Jun.k
Music Playlist at MixPod.com
หากว่ายังคงมีนักอ่านเงาที่อ่านแล้วไม่ยอมเม้นต์
ขออนุญาติไม่อัพต่อน่ะคะ^_^
“บ้าจริง!!! เจ็บๆๆๆๆ” ทันทีที่จุนซูตื่นขึ้นบนเตียงขนาดใหญ่ก็เพิ่งรู้ถึงความเจ็บปวดที่พันธนาการร่างกายของตนไว้
ร่างบางค่อยๆพลิกตัวขึ้นอย่างระมัดระวัง เส้นเอ็นหรือกล้ามเนื้อบนร่างกาย เจ็บปวดอย่างสาหัส มือเรียวกำผ้านวมมือแน่ ใบหน้าสวยขมวดเข้มขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวด ภาพความทรงจำเมื่อคืนผุดเข้ามาในสมอง ในขณะที่จุนซูนึกถึงชื่อของชายอีกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของตัวเองอย่างสมบูรณ์
“อ๊ค แทคยอน!!!!”ทันทีที่จุนซูสบทขึ้นมา เมื่อนึกถึงสาเหตุของอาการปวดตามร่างกาย พร้อมกับร่องรอยช้ำสีกุหลาบทั่วร่างกายของตนทำให้นึกไปถึงสัมผัสต่างเมื่อคืนที่แทคยอนทำไว้ ทันทีที่นึกถึงนั้นทำให้อารมณ์ของร่างบางคุกรุ่นขึ้นมาทันที จุนซูกัดฟันข่มเสียงครางและฝีนความเจ็บหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะก้าวลงจากเตียง....
“โอ้ย!!!!” แต่ทว่าทันทีที่ปลายเท้าสัมผัสกับพื้น ความเจ็บปวดก็แล่นขึ้นมาจากข้อเท้าและช่วงเอวที่ปวดระบมก่อนจะทรุดตัวนั่งงกับพื้นข้างเตียง แทคยอนที่เพิ่งเดินเข้ามาภายในห้องเมื่อเห็นจุนซูทรุดลงกับพื้นก็รีบวิ่งเข้าไปประคองร่างบางทันที
“จุนซู!!! ทำไมไม่รอก่อน” เมื่อเห็นหน้าของจุนซูที่ขุ่นเคืองจ้องมา ริมฝีปากหนาก็หยักยิ้มเล็กๆขึ้น
‘ให้ตาย....งอนหน้าแบบนี้เดี๋ยวก็จับกดอีกซักรอบ’
“เจ็บที่เอวรึเปล่า?”
จุนซูกัดฟันแน่น แต่ยังพยายามรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดอย่างเหนียวแน่นแล้วตอบกลับไปด้วยสีหน้าเย็นชา
“อย่ามายุ่ง!!! ใครเจ็บกัน?”
“.......” แทคยอนยกมือขึ้นกอดอกก่อนจะจับจ้องไปที่ร่างบางที่กำลังพยายามลุกขึ้นด้วยตัวเอง รอยยิ้มบนเรียวปากของร่างสูงยังคงปรากฎขึ้นไม่จางหาย
“โอ้ย!!!!” เมื่อพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง จุนซูก็พบกับความเจ็บปวดวิ่งขึ้นมาจากเรียวขาและสะโพก แทคยอนที่ยืนมองอยู่ก่อนตัดสินใจรวบตัวอุ้มร่างบางขึ้นมา...
“นี่ๆๆๆๆ ปล่อยฉันลงไปเดี๋ยวนี้เลยน่ะ!!”
“หยุดโวยวายแล้วอยู่นิ่งๆซักทีได้มั้ย? เดี๋ยวก็ตกลงไปอีกหรอก”
“บอกให้ปล่อยไงเล่า!!!” จุนซูยังคงโวยวายตามนิสัย มือทั้งสองยังคงรัวทุบตีไปที่หน้าอกของแทคยอนไม่หยุด แทคยอนเมื่อเห็นอย่างนั้นก็ทำตามความต้องการของจุนซูทันที
ทันทีที่แทคยอนปล่อยตัวลง ปลายเท้าที่สัมผัสกับพื้น ความเจ็บปวดก็แล่นขึ้นมาทันที จุนซูรีบตะกายมือเรียวของตนไปกอดคอของแทคยอนอย่างรวดเร็ว
“โอ้ยๆๆๆ เจ็บ!!!!”
แทคยอนก้มหน้าลงมามองหน้าของจุนซู ที่กอดคอของตนแน่นอย่างขบขัน ในขณะที่ร่างบางมองกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ อารมณ์ทั้งโกรธ ทั้งอาย ผสมปนเปกันไป
ทั้งๆที่อยากจะปล่อยมือจากคอของแทคยอนแทบขาดใจแต่ก็ทำไม่ได้
“นี่....ที่รักยังต้องการความช่วยเหลืออยู่อีกรึเปล่า?” แทคยอนก้อมหน้าลงมากระซิบถามจุนซู
จุนซูสบถด่าในใจแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มยียวนของแทคยอนส่งมา
‘ถามอะไรโง่ๆ ตาบอดรึไงตานี่’
“ท่าทางนายจะไม่ไหวน่ะ ลองขอดีๆซิ จะลองคิดดู” ในเมื่อสังขาลไม่ไหว และจะได้ไปพ้นจากสภาพบ้าๆนี่
จุนซูหายใจเข้าลึกๆ ก่อนฝืนพูดต่อไป
“แทคยอน....พาฉันไปที่ห้องน้ำหน่อย” เมื่อจุนซูพูดจบแล้วก็มองขึ้นไปมองหน้าแทคยอนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่...
“นี่!!ชั้นก็พูดแล้วไง”แทคยอนมองหน้าจุนซูยิ้มๆก่อนโน้มใบหน้าลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกับใบหน้าของจุนซูก่อนใช้นิ้วชี้ที่แก้มของตัวเอง
“จ่ายค่าเดินทางด้วยซิ!! “ คิ้วของจุนซูขมวดขึ้นด้วยอารมณ์คุกรุ่นก่อนจะกัดฟันยื่นจมูกของตัวเองไปชนที่แก้มของแทคยอนก่อนเสมองไปทางอื่นด้วยความอาย
“จะพาไปได้รึยัง?” แทคยอนยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจก่อนจะช้อนตัวของจุนซูที่ก้มหน้างุดๆไปวางไว้ที่อ่างอาบน้ำที่เตรียมไว้
“อยากได้บริการถูหลังให้รึเปล่า? ไม่มีค่าธรรมเนียมน่ะ” จุนซูที่ก้มหน้าอยู่ตวัดตาเรียวขึ้นมาจ้องที่ใบหน้าของแทคยอนอย่างเอาเรื่อง
“ฝันอยู่รึไง”
“เปล้า!!! คนคุ้นเคย จะอายทำไมกัน”แทคยอนพูดทั้งหัวเราะทันทีที่จุนซูถลึงตาใส่ตน ก่อนจะเดินออกไปแล้วปิดประตูห้องน้ำให้ แล้วพึมพำด้วยรอยยิ้ม...
‘ความลับของจุนซู....เวลาอายนี่ น่ารักเหมือนกันแฮะ’
หลายวันต่อมา....ท่ามกลางอากาศที่หนาวจัด ร่างบางของจุนซูอยู่ในอ้อมกอดของแทคยอนจนถึงเช้า...
จุนซูค่อยๆแกมือของแทคยอนที่โอบรอบๆเอวของตัวเองอยู่ก่อนจะค่อยๆเขยิบลงจากเตียง แต่ทว่า....แทคยอนกลับคว้าตัวจุนซูลงมานอนต่อ...
“ปล่อยได้แล้ว....”จุนซูเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามสไตล์ของตัวเอง...
“นายยังลุกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น....ไม่รู้หน้าที่ของตัวเองเลยรึไงกัน อยู่มาก็ตั้งหลายอาทิตย์” แทคยอนเอ่ยทั้งหลับตา
“อะไรอีกล่ะ...ปล่อยได้แล้ว”จุนซูที่นอนอยู่พยายามแกะมือออกจากเอวของตนแต่ไม่เป็นผลสำเร็จ
“ทำเป็นลืมน่ะ...เดี๋ยวคืนนี้ก็ทำโทษซะหรอก เอาให้ลุกไม่ขึ้นเลย” แทคยอนพูดกอนคลอเคลียบริเวณต้นคอของจุนซู
“รู้แล้วๆ หันหน้ามานิ่งๆสิ” แทคยอนหยุดก่อกวนจุนซูก่อนหันหน้ามาหาจุนซูทั้งๆหลับตา
“เร็วๆซิ”
จุ๊บ~
จุนซูก้มลงประทับริมฝีปากของแทคยอนอย่างรวดเร็วก่อนใช้โอกาสผละตัวเองออกจากอ้อมกอดแล้วเดินออกไปจากห้องทันที
“อิตาบ้า!” จุนซูบ่นพึมพำก่อนจะยกมือขึ้นทาบใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเอง....
“จะไปเขินไอบ้านั่นทำไมน่ะ” จุนซูค่อยๆเดินจากห้องนอนชั้นสองลัดเลาะตามทางเดินที่เชื่อมไปยังอีกฝังหนึ่งของบ้าน จนสุดตัวตึกแล้วก็พบกับห้องครัวขนาดใหญ่....
“อย่างน้อยก็ยังพอมีอะไรให้ทำบ้าง” จุนซูกวาดตามองไปรอบๆครัวก่อนจะเอื้อมมือขึ้นไปเปิดตู้แขวนเพดานจึงพบกับชุดเครื่องทำกาแฟกับชา
ร่างบางค่อยๆเทผงกาแฟลงในเครื่องก่อนจะหันไปง่วนกับการทำไข่ดาวและไส้กรอก....โดยที่ไม่รู่ตัวเลยว่าแทคยอนเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่...
แขนแกร่งโอบร่างบางของจุนซูจากด้านหลังก่อนกระซิบถามที่ข้างๆใบหู
“ตื่นมาแต่เช้ามาทำอะไรเนี่ยะ...หอมจัง” จุนซูยังคงไม่พูดอะไรแต่ยังสนใจกับการทอดเบคอนและไส้กรอกตรงหน้า ราวกับไม่ได้ยินอะไร...
แทคยอนเมื่อเห็นท่าทีเฉยชาของจุนซูจึงกระชับอ้อมกอดก่อนล้วงมือเข้าไปในเสื้อของร่างบาง...
“แทคยอน ถ้าไม่ช่วยก็อย่าก่อกวน....ไปนั่งรอที่โต๊ะ ฉันทำไม่ถนัด” แทคยอนเห็นจุนซูอารมณ์ดีจึงไม่อยากอยู่ก่อกวนเลยผละอ้อมกอดออกจากจุนซูก้มลงหอมแก้มของร่างบางก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะโดยดี
ไม่นานนักจุนซูก็เดินยกจานเบคอนและไส้กรอกจานใหญ่ กับกาแฟมาวางตรงหน้าแทคยอนก่อนจะนั่งลงอีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ....
“ภรรยาไม่ดื่กาแฟนี่นา โห่นี่สามีฝันไปรึเปล่าว่าภรรยาตื่นแต่เช้ามาทำกาแฟกับอาหารเช้าให้ทาน”แทคยอนเอ่ยก่อนจะหยิบกาแฟที่จุนซูทำมาให้ขึ้นดื่ม...
จุนซูเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็เอ่ยออกไปแก้ความขัดเขินด้วยใบหน้าไร้อารมณ์เช่นเคย
“ก็เห็นของมันเหลือทิ้งๆขว้างๆ มันน่าเสียดายก็เลยอยากทำอะไรที่ให้มันเกิดประโยชน์ขึ้นมาบ้าง” แทคยอนอมยิ้มเล็กๆก่อนจะเอ่ยตอบจุนซูกลับไป
“แล้วไม่คิดจะลองกินดูบ้างรึไงกัน ของเหลือๆที่ทำมา?”
“ไม่ชอบกินอะไรขมๆให้มันทรมาณลิ้น” จุนซูเอ่ย
“แหม่ ถ้ามันไม่ดีจะมีคนเค้ากินกันทั่วโลกรึไงกัน ทำเป็นแต่กินไม่เป็นช่างน่าเห็นใจ”
“กินอาหารตรงหน้านายเข้าไป...อย่ามายุ่ง”จุนซูเอ่ยก่อนจะเหลือบดวงตาเรียวมามองแทคยอนอย่างรำคาญ
“งั้นมาลองกันหน่อยมั้ย? ต่อจากนี้นายจะชอบกินกาแฟรึเปล่า?” แทคยอนไม่พูดเปล่า ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปประกบที่ริมฝีปากบางก่อนส่งกาแฟผ่านริมฝีปากเข้าไปในโพรงปากของจุนซู
รสสัมผัสที่หวานปนรสขมๆของกาแฟ ผสมปนปอยู่ในโพรงปากของจุนซูที่กำลังตื่นตกใจ ดวงตาเรียวปิดสนิท ใบหน้าแดงก่ำราวกับลูกตำลึง...มือเรียวกำแน่นที่เสื้อของแทคยอน แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน
ฝ่ามือหนาๆของแทคยอนค่อยๆเชยคางเรียวของจุนซูขึ้นมาให้รับสัมผัสที่มากขึ้นกว่าเดิมก่อนค่อย ผละออกแทคยอนก็ใช้ริมฝีปากเลาะเล็มไล่เก็บกาแฟไหลออกมาจากมุมริมฝีปากบางของจุนซูเป็นสาย จากสันคางลงไปถึงลำคอ
“เป็นไง....ชอบกาแฟขึ้นมาบ้างมั้ย” แทคยอนเอ่ย
“.......” จุนซูที่ปรับสีหน้าไม่ถูกทำได้แค่เพียงก้มหน้าและเสมองไปทางอื่น
“อร่อยรึเปล่า?”แทคยอนถามย้ำอีกครั้ง พร้อมกลับยกยิ้มขึ้นอย่างเสียไม่ได้
“ไม่ ฉันเกลียดกาแฟ” จุนซูเอ่ยก่อนจะรีบเดินหนีออกจากครัวไปเพื่อซ่อนความเขินอายบนใบหน้า ตามด้วยเสียงหัวเราะของแทคยอนไล่หลังมา....
"เด็กจริงๆ"
#ขอเวิ่น!
อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ตอนนี้คือแต่งไปคันไปค่ะ มดกัด555555 ตอนนี้มาช้าหน่อยน่ะค่ะ พอดีว่าคอมถูกแม่ยึดไปค่ะ =_= เซ็งจริงๆ ทำได้แค่แต่งลงสมุดแก้ขัดไปก่อน....ตอนนี้อาจจะหวานจนหยดย้อยแต่อนาคตมันไม่แน่นอนน่ะค่ะ ฮี่ๆๆๆๆ ยังไงอ่านแล้วคอมเม้นด้วยน่ะค่ะ!!!
คอมเม้นพรีสสสสสสสสสสสสส!!!!
ปล.บางคนอาจไม่รู้ว่าคอมเม้นยังไง~ จิ้มตรงนี้เลยค่ะ>>>Commentแล้วเลื่อนไปล่างสุดค่ะ~
เม้นให้เยอะๆน่ะค่ะ...เพราะตอนก่อนมีคนเม้นเยอะเลยเขียนต่อค่ะ แต่คนเม้นก็ไม่ใช่ทั้งหมดที่่อ่านอยู่ดี...
น้อยใจน่ะค่ะเนี่ยะ~
ปลาบปลื้ม 
ขิงงง T____T
เขินนนนนนนนนนนนนนนนน
เอาดาวไป จัดเต็ม
อ่านไปเขินไปป ถึงกับใจเต้นแรงง
เขินอิแทคอะะ T^T
ทำไมเมนรองเราน่ารักจัง =.,=
อิต้อยทำมาเป็นปากแข็งง
อิลเลาะะะ
-.,- -.,- -.,-
เขินเขินเขินน มาต่อไวๆ เราจะแต่งฟิคเรารอ 5555
#1 By MOODANG' on 2011-05-19 21:19