{SF}Bogoshipta junsuXwooyoung (suwoo)
posted on 09 May 2011 23:17 by junking-time2name:Bogoshipta
pair: (suwoo) Junsu Wooyoung Nichkhun
Part: 01- Beside you
Song: Don't go >> Jun.K of 2pm ft.J'Lim
Writer: ภรรยา Jun.k
“พังซงแมนนนนนนนนน!!!!!!ลุกได้แล้วครับ....วันนี้มีถ่ายโฆษณาน่ะ” ร่างบางของเด็กหนุ่มนามว่า
จางอูยอง ตะกายขึ้นไปยังชั้นสองของเตียงเพื่อปลุกผม.....
มือที่อยู่ไม่สุขเริ่มที่จะซุกเข้าไปในเสื้อของผมก่อนที่ขยุกขยิก ทำให้ผมหัวเราะไม่หยุด....
“ฮ่า ๆๆ ย่า!!!!!! พอได้แล้วอูยอง พี่ตื่นแล้วๆ”
“ลุกไปอาบน้ำเลยน่ะ ตาพี่แทบจะปิดอีกรอบแล้ว อย่าให้ผมต้องมาปลุกอีกรอบน่ะ”
“ลงไปได้แล้ว! มันหนักรู้มั้ย? ตัวก็ไม่ใช่เล็กๆมานั่งทับพี่อย่างนี้จะลุกออกไปได้ยังไงเล่า!!”
ผมบอกกับอูยองก่อนที่หันไปตามเสียงประตูจะเปิดออกพร้อมกับบุคคลหนึ่งที่ก้าวเข้ามาภายในห้อง
“พี่คุณ!!! ” ทันทีที่เห็นอย่างนั้น อูยองก็ปีนลงจากเตียงก่อนจะวิ่งไปสวมกอดนิชคุณ
“มาซนอะไรห้องแทคหน่ะอูยอง พี่ก็หาอยู่ว่านายหายไปไหน?” นิชคุณเอ่ยถามก่อนเหลือบมอง
มาทางผมที่ลงจากเตียงมาเปิดตู้เสื้อผ้า
“มาขุดเห็ดออกจากเตียงหน่ะครับ55555 แล้วพี่คุณกลับมาเมื่อไหร่ครับ?” อูยองพูดพลางผละออก
จากอ้อมกอดของนิชคุณ
“มาเมื่อกี้หน่ะ พอดีไปถ่ายรายการกับชานซองมา”
“นี่!! พวกนายสองคนจะพลอดรักกันอีกนานมั้ย ชั้นจะเปลี่ยนเสื้อ...” ผมเอ่ยขึ้นก่อนเดินไปผลัก
สองคนนั้นออกจากห้อง...
“นั่นแน่~ อิจฉาผมละซี่!!! ไปก็ได้เนอะพี่คุณ...” อูยองหันมาล้อผมก่อนจะกระโดดขึ้นหลังของ
นิชคุณก่อนจะเดินออกไป
“ใช่....ชั้นอิจฉา” ผมพูดกับตนเองก่อนจะเดินไปอาบน้ำเพื่อที่จะออกไปทำงานตามตารางงานวันนี้
ความรักนั้น...ทำให้คนอิจฉา แม้ไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะทำอย่างนั้น
คิม จุนซู
“คิดอะไรอยู่?” เสียงดังทุ้มดังขึ้นก่อนที่โซฟาข้างๆจะถูกจับจองโดยร่างสูง...ทำเอาคนที่นั่งอยู่ก่อนสะดุ้ง
ก่อนหลุดออกจากภวัง..
“โถ่...ไอ้แทคมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง...ตกใจหมด” ผมเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าก้มตาเขียนเพลงที่แต่ค้างไว้ก่อนหน้านั้น...
“แล้วตกลงคิดอะไรอยู่ล่ะ? นั่งเหมอเป็นชาติ”
“ไม่ได้เหม่อ....แต่งเพลงอยู่ ”
“โกหก ชัดๆ นายคิดเรื่องอูยองอยู่ล่ะซิ?” ทันทีที่แทคยอนพูดจบ มือผมที่กำลังเขียนเนื้อเพลงอยู่ก็หยุดลงทันที...
“ถ้านายรู้แล้วจะถามทำไม แทค?” ผมเอ่ยขึ้นแล้วมองแทคยอนด้วยสายตาขุ่นเคือง ก่อนจะก้มลงเขียนเนื้อเพลงในมือต่อ
“เมื่อคืนนายรู้รึเปล่าว่าอูยองร้องไห้?” แทคยอนถาม
“.....”
“ไม่ตอบนี่หมายความว่าไม่รู้งั้นซิ ?” แทคยอนพูด
“ชั้นรู้...ว่าเมื่อคืนอูยองร้องไห้ แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ? ว่าแต่...นายรู้รึเปล่าว่าอูยองร้องไห้ทำไม”
“อืม....ชั้นรู้ มันเป็นเรื่องเกี่ยวนิชคุณหน่ะ”
“แล้วคราวนี้มันทะเลาะกันเรื่องอะไรอีกหล่ะ?” ผมเงยหน้าจากสมุดแต่งเพลงก่อนถามแทคยอน เพราะเรื่องที่เกี่ยวกับนิชคุณ คงไม่พ้นเรื่องทะเลาะกันอีกแล้ว...สองคนนี้ รักกันมาก แต่ก็ทะเลาะกันมากเหมือนกัน...
“ไอ่คุณ....มีคนอื่น” ทันทีที่แทคยอนเอ่ยจบ ผมก็แทบปล่อยสมุดแต่งเพลงลงพื้นเลยทีเดียว....ถึงแม้ว่าสองคนนี้จะทะเลาะกันบ่อย แต่นิชคุณไม่เคยที่จะมีคนอื่น หรือ ทำเรื่องร้ายแรงเช่นนั้น...แล้วตอนนี้อูยองจะเป็นยังไงบ้าง...ใจของผมร้อนรุ่มเพราะเป็นห่วงอูยองมากเลยทีเดียว
“ใคร...คนอื่นของมันคือใคร?” ผมถามถึงสาเหตุของบุคคลนั้นทันที...
“วิคทอเรีย....”
. . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . .
. . . . .
. .
.
ถัดจากวันนั้นวันหนึ่ง บรรยากาศต่างๆค่อยๆกลับเข้ามาสู่ปกติ อูยองกลับมาอ้อนนิชคุณเหมือนเดิม...แต่รายการวีก๊อตแมรี่ก็เรียกตัวนิชคุณไปยังประเทศไทยเพื่อถ่ายทำต่อ....กับวิคทอเรีย ซึ่งอูยองเมื่อรู้ข่าวก็แทบไม่พูดกับนิชคุณเลยทีเดียว...อูยองยังคงคอยอ้อนพี่ๆอยู่เหมือนเดิม รวมถึงผมด้วย....
“จุนซูฮยอง!!!”อูยองเอ่ยเรียกผมที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟา....
“มีอะไรล่ะอูยอง?” ผมเอ่ยตอบไปพลางเงยหน้ามาสบตาอูยองผ่านแว่นสายตา...ใบหน้าของอูยองที่ดูเหมือนกำลังจะอ้อนผม....
’น่ารักเถอะให้ตาย~’
“กอดผมหน่อยซิ....น่ะๆๆ “อูยองพูดพลางกางแขนออกแล้วหันมาทางผม....
“.....” ผมไม่พูดอะไร ก่อนจะโอบอูยองเข้ามาในอ้อมกอด ก่อนจะผละออกอย่างรวดเร็ว....พร้อมกับใจที่เต้นรัวเหมือนจะออกมาอยู่นอกอก ก่อนจะทำฟอร์มนั่งสนใจกับหนังสือในมือต่อ...
“ฮยอง นี่มันไม่ได้เรียกกอดแล้วน่ะ เค้าเรียกว่าเอาอกชนกัน กอดผมหน่อยซิ ขอนานกว่านี้หน่อย” อูยองพูดพลางกางแขนออกอีกครั้ง....
“นายนี่มันเด็กจริงๆเลยให้ตายเหอะ!! ครั้งนี้พอแล้วน่ะอูยอง” ผมเอื้อมมือไปโอบอูยองอีกครั้งอูยองกอดผมแน่นเหมือนว่ากลัวผมจะผละออกไปอีก....
“ตั้งแต่คุณฮยองไปถ่ายวีก๊อตแมรี่...คุณฮยองไม่กอดผมเลย ฮยองช่วยกอดผมหน่อยได้มั้ย?”
“ชั้นก็กอดนายอยู่นี่ไงอูยอง” ผมฝืนพูดออกไปด้วยน้ำเสียงปกติ...แต่ข้างในใจกับหลั่งน้ำตา ก่อนจะกระชับอ้อมกอดอูยองเข้ามามากขึ้น...กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวของอูยองทำให้ผมใจสั่นมากเลยทีเดียว
“ตั้งแต่คุณฮยองมีบ้านของตัวเองในรายการนั้น...คุณฮยองก็ก็ไม่ค่อยกลับหอ ผมก็นอนไม่เคยหลับเลย ฮยองร้องเพลงกล่อมผมหน่อยซิ” ขณะพูดไปตัวของอูยองก็สั่นเทาไปตามแรงสะอื้น ความชื้นที่หัวไหลทำให้ผมรู้ว่า....อูยองกำลังร้องไห้
“โอเค...ไว้นายจะนอนก็มาบอกพี่ เดี๋ยวพี่จะร้องเพลงให้นายฟัง หยุดร้องน่ะอูยอง”ผมพูดพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
“ตั้งแต่คุณฮยองเจอกับวิคทอเรีย....คุณฮยองไม่เคยบอกรักผมซักครั้ง ฮยองช่วยบอกรักผมได้มั้ย?”
“.......”
“ฮยอง~” อูยองเรียกผมทั้งน้ำตา ก่อนแรงสะอื้นจะมากขึ้น....
“อูยอง...พี่รักนาย”คำพูดที่ผมเอ่ยออกไปนั้น....มันไม่ได้มาจากสมองสั่งการ แต่มันมาจากหัวใจของผมเลยจริงๆ....
………………………………………………………………………………………………………….
“จุนซูฮยองงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!! “ อูยองเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของผมในขณะที่ผมกำลังแต่เพลงอยู่...
“เจ้ายุ่ง!! คราวนี้มีอะไรอีกหล่ะ?” ผมหันจากจอคอมไปมองหน้าของตัวยุ่งที่กำลังหาเรื่องมาให้ผมทำอีกแล้ว....
“ผมหิวอ่ะ~ ชานซองกินข้าวเช้าของผมหมดเลย แทคยอนฮยองก็ไม่อยู่...ปวดท้อง~” ใบหน้าเจ้าอ้อนเริ่มมาอีกแล้ว...ทำเอาผมใจสั่นไปทุกทีสิน่า~
“นายเลยจะให้ชั้นไปทำหมูแฮมให้นายละซิ?” ผมย้อนถามอย่างรู้ทันก่อน ปิดคอมก่อนลุกขึ้น แต่อุยองกลับกระโดดกอดผม...
“ฮยองนี่รู้ใจผมสุดๆไปเลย55555555555555 เดี๋ยวให้รางวัลน่ะคร้าบบบบบ”
“ไม่จำเป็น....ลงไปจากหลังชั้นได้แล้วมันหนัก...”คำพูดที่ดูเฉยเมยของผมนั้น ช่างแต่ต่างกับจิตใจของผมจริงๆ....มันแทบร้องตะโกนเลยทีเดียวว่าอยากได้รางวัลจากเจ้ายุ่ง....
หลังจากที่อูยองซัดหมูแฮมจนหมดก็มานั่งทวนภาษากับสมุดบันทึกของตัวเอง....พร้อมกับลากผมมานั่งแต่เพลงอยู่ข้างๆด้วย
“ฮยอง....ผมยืมโทรศัพท์หน่อยซิ~”
“นายจะเอาไปทำไม?”
“อยากเล่นทวิตเตอร์อ่ะ ผมไม่ได้อัพมานานแล้ว5555”
“มาถ่ายรูปกับผมหน่อยซิ...” ทันทีที่ถ่ายรูปเสร็จ อูยองก็ใช้โทรศัพท์อัพโหลดรูปนั้นทันที...
“นี่นายเปลี่ยนเป็นยูสของนายรึยัง?” ผมถามอูยองทันทีที่อูยองเริ่มกดอัพโหลดรูป
“ผมจำรหัสยูสไม่ได้แล้วอ่ะ 555555555 ของพี่ไปนั่นแหละ....มันก็เหมือนกันแหละ”
“นั่น!!!! นายนี่มันยุ่งจริงๆเลย....”ผมพูดพลางก้มอ่านหนังสือต่อ โดยที่อูยองยังคงนอนอยู่บนตักผม...
……………………………………………………………………………………………………………………………….
วันต่อมา...อูยองก็ไข้ขึ้นสูงคงเนื่องจากอาการไม่ยอมหลับยอมนอน และยังคงอ้อนผมไม่ยอมกินยา เมมเบอร์คนอื่นๆต่างทิ้งห่าง เพราะความดื้อของอูยอง....ส่วนผมซึ่งไร้ข้ออ้าง....เพราะเป็นคนที่งานว่างสุดๆเลยรับหน้าที่เป็นพยาบาลจำเป็น
เมื่ออูยองไม่สบาย สิ่งที่ผมทำได้ ก็คือต้มชาแอปเปิลให้ดื่มเท่านั้น.....อูยองไม่เคยกินยาเลยซักครั้ง ได้แต่คอยอ้อนผมไม่ยอมกินยาซักกะเม็ดเดียว ผมเดินจากห้องนอนของอูยองกับนิชคุณไปยังครัว ก่อนจะเริ่มตั้งน้ำเพื่อต้มชาทันที โดยไม่รู้สึก...ว่ามีใครบางคนเดินเข้ามา
ขณะที่ผมกำลังเอือมมือไปวางกาน้ำร้อนไว้บนเตาเพื่อยกชาไปให้อูยอง มือของใครบางคนก็กดมือของผมลงบนเตาที่ร้อนจากการต้มน้ำ.....
“โอ้ย!!!! นี่ นิชคุณมันร้อนน่ะ ปล่อย!! นายมากดมือชั้นทำไม?...”เมื่อพบว่ามือปริศนานั้นคือใคร ผมก็เอ่ยถามถึงที่มาของการกระทำนี้ทันที
“เจ็บใช่มั้ยจุนซูหืม? นายร้อนใช่มั้ยล่ะ? แล้วนายรู้สึกปวดบ้างรึเปล่า?” นิชคุณพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกดมือของผมลงไปบนเตาอีกครั้ง...
“โอ้ยยยยย...” นิชคุณยังคงกดมือของผมไว้กับเตาไฟฟ้าแม่เหล็ก แรงบีบที่มือของนิชคุณ บีบผมแรงขึ้นเรื่อยๆ
“นี่แหละ ความรู้สึกของชั้นตอนนี้!!! มันร้อน มันเจ็บ มันปวด มันแสบไปหมด ที่รู้ว่าโดนเพื่อนของตัวเองมาตีท้ายครัวชั้นแบบนี้” นิชคุณตวาดขึ้นก่อนปล่อยมือของผมแล้วเอามือปัดของบนเคาท์เตอร์ครัวลงไปบนพื้น....ก่อนจะไปหยุดที่แก้วชาแอปเปิ้ลที่ผมทำเอาไว้ให้อูยอง
“หึ!! เชิญนายกินมันเข้าไปเถอะ นายไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้!!” นิชคุณที่กำลังจะคว้าแก้วชานั้น ก็ถูกผมผลักจนล้มลงไปบนพื้น....
“สำหรับสิ่งที่มีค่าแต่นายไม่ดูแลให้ดีกลับทิ้งขว้างไป...สิ่งนั้นต้องหลั่งน้ำตา นายก็ไม่มีสิทธิ์เหมือนกัน!!! ”ผมเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้มือที่ไม่ได้บาดเจ็บ หยิบแก้วชาใบนั้นมาไว้ในมือ....
“พี่ทำอะไรคุณฮยอง!!!!” อูยองมองมาทางผม ก่อนจะวิ่งตรงไปยังนิชคุณ เมื่อเห็นสภาพของนิชคุณที่ล้มอยู่ที่ครัว และสภาพห้องครัวดูเละเทะ
“.....” มือของผมร้อนจนแทบไหม้อาจเป็นเพราะตอนที่นิชคุณ กดมือของผมลงไปบนเตา ความรู้สึกเจ็บแปลบที่มือนั้นไม่บรรเทาลง แต่ ใจของผมนั้นเจ็บยิ่งกว่า....มันคงหลอมหายไปแล้ว ความรู้สึกปวดที่มือยังไม่สามารถเทียบได้กับสายตาที่อูยองมองมาทางผม...
อูยองค่อยๆพยุงนิชคุณขึ้นก่อนจะเดินออกไป นิชคุณมองมาทางผมอย่างเหยียดๆ แต่ผม...มีมีอารามณ์ที่จะไปรู้สึกอะไรกับสายตาที่มันมองมาอีกแล้ว....
ผมค่อยๆทรุดลงบนพื้นครัว...อย่างช้าๆ ในมือของผมกับแก้วชาใบหนึ่ง ที่ตอนนี้ มันไม่มีสำคัญกับอูยองเหมือนกับผมเลย....
“ชาแก้วนี้....คงเหมาะที่จะให้ชั้นกินเองมากกว่ามั้ง” ผมเอ่ยกับตัวเองก่อนที่ค่อยๆจิบชาในมือช้า....แต่ความเจ็บปวดในจิตใจและร่างกายของผมไม่ได้บรรเทาลงเลย.....น้ำตาของผมค่อยๆไหลออกมาช้าๆ โดยที่ผมไม่ได้รู้ตัวเลย...
และแล้วเพลงของผมที่บันทึกเรื่องราวทั้งหมดก็จบลง~
ได้โปรดอย่าจากชั้นไปได้ไหม?
Don’t go >>Jun.k ft. J.Lim
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . .. .
. . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . .
. . . . .
. .
.
#ขอเวิ่น~ ฟิคนี้มาด้วยอารมณ์ตามกระแสคร้า555555555 มันมีแรงบันดานใจมาจากรูปๆนึงที่คุณก็รู้ว่ารูปอะไร~
มีใครแอบเชียร์คู่นี้บ้างมั้ยค๊ะ?555555 ปล.แต่ยังไงคุณด้งมันก็เรียลค่ะ.....ฟิคมันเลยออกมาเส้าเล็กๆ รึเปล่า?
ฝากคู่นี้ใว้ในอ้อมใจน่ะคร้า~ 5555555555555
คอมเม้นพรีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส~
เป็นได้แค่พระรอง ฮ่าา
แต่พี่คุณแอบร้ายนะ (โกดนิดๆ)
มาม๊ะซู ถึงที่หนึ่งในใจเราจะไม่ว่าง แต่ที่สองยังเปิดรับได้อยู่
(วิ่งหลบๆๆๆ)
#1 By hottangmo (110.168.173.30) on 2011-05-10 00:15